Διαβάζοντας την Περαίωση και άλλες διδακτικές ιστορίες

Για λόγους στοιχειώδους ευγένειας (ήτοι μη αποκάλυψης της λύσης του μυστηρίου) δεν μπορώ να σας εξηγήσω γιατί προσωπικά με ενθουσίασε η “Περαίωση” του Πέτρου Μάρκαρη. Ας πω, τουλάχιστον, ότι έχει να κάνει με μια τυπική ελληνική ιστορία που έζησα από κοντά κατά τη διάρκεια της θητείας μου στη ΔΕΘ. `Οπως κι αυτή του μυθιστορήματος, είχε να κάνει με αρχαιολόγους και μουσεία, κομπιουτεράδες και γραφειοκρατία, άτολμους (το λιγότερο…) πολιτικούς και λοιπούς κρατικούς παράγοντες κοκ -άστο να πάει. Διαβάστε, λοιπόν, γρήγορα το βιβλίο για να μπορούμε να συζητήσουμε με άνεση το τέλος του. Εκτός των άλλων, με αφορμή την επαγγελματική εξέλιξη της κόρης Κατερίνας Χαρίτου ο Μάρκαρης μας χαρίζει ένα τόσο εύστοχο σχόλιο για τη σημερινή δικηγορία, που καθιστά το βιβλίο άξιο διανομής ως ένα και μοναδικό σύγγραμμα στις σύγχρονες νομικές σχολές της επικράτειας.

 

2011 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Syndey Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 18,000 times in 2011. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 7 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

 

Δικηγορικές εταιρίες χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στο πρόσφατο υπουργικό συμβούλιο της 29.12.2012 οι υπουργοί Ξυνίδης και Βορίδης, αλλά και η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων με ανακοίνωσή της χθες 30.12.2012, θεωρούν αρνητική την προοπτική της σύστασης δικηγορικών εταιριών μεταξύ δικηγόρων που ανήκουν σε διαφορετικούς συλλόγους.

Είναι τόσο κακό να μπορούμε συνάδερφοι από διαφορετικές πόλεις να συνενώνουμε τις δυνάμεις μας; Είναι άραγε παράλογο η δικηγορική συνεργατικότητα να συμβαδίζει θεσμικά με την πρόσφατη κατάργηση των γεωγραφικών περιορισμών στην άσκηση του επαγγέλματος; `Η μήπως κάποιοι προτιμούν τη σημερινή άτυπη δραστηριοποίηση κεντρικών δικηγορικών γραφείων μέσω περιφερειακών παραρτημάτων που συνεπάγεται και ασάφεια στους όρους παροχής της δικηγορικής υπηρεσίας προς τους εντολείς και άκρως θολές εργασιακές σχέσεις για τους τοπικούς δικηγόρους;

Προς το παρόν οι συντεχνιακοί πανηγυρισμοί αφορούν στην αποτροπή να συμπεριληφθεί η σχετική ρύθμιση σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και δεν απαντούν στα πραγματικά ερωτήματα. Αυτά θα απαντηθούν (;) μόλις το θέμα επανέλθει στη βουλή με την τακτική νομοθετική διαδικασία.

Καλή πρωτοχρονιά!

 

Ομιλία στο Γερμανικό Δικηγορικό Σωματείο στην Ελλάδα (Deutscher AnwaltVerein Griechenland DAV)

Στις 9 Δεκεμβρίου 2011 στα γραφεία της Δικηγορικής Εταιρίας ΚΟΣΜΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ στο Αγγελοχώρι διργανώθηκε από το Γερμανικό Δικηγορικό Σωματείο στην Ελλάδα (Deutscher AnwaltVerein Griechenland DAV) μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση με θέμα «Απελευθέρωση του δικηγορικού επαγγέλματος. Ευκαιρία για καινοτόμες αλλαγές;» («Deregulierung des Anwaltsberufes. Eine Chance fur innovative Anderungen?»).

Ομιλητές ήταν ο συνάδελφος  κ. Ingo Hauffe (Rechtsanwalt, Αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Στουτγάρδης, λέκτορας στην Σχολή Διοίκησης και Οικονομικών Επιστημών του Ludwigsburg, μέλος της νομοθετικής επιτροπής του Ομοσπονδιακού Δικηγορικού Συλλόγου Γερμανίας), ο οποίος ανέπτυξε το θέμα „Πρόσφατες εξελίξεις στο επαγγελματικό δίκαιο δικηγόρων στην Γερμανία“ („Berufsrechtliche Entwicklungen in Deutschland“) και ο συνάδελφος κ. Michael Laux (LL.M., S.S.C., Πρόεδρος DAV Ελλάδος, Rechtsanwalt, ειδικευμένος στο εμπορικό και εταιρικό δίκαιο, Solicitor και Notary Public στο Εδιμβούργο της Σκωτίας, Διαιτητής CiArB), οποίος ανέπτυξε το θέμα „Πρόσφατες εξελίξεις στο επάγγελμα του δικηγόρου στη Μεγάλη Βρετανία“ („Marktrechtliche Entwicklungen des Anwaltsberufes in Großbritannien“).

Την εκδήλωση χαιρέτησαν ο κ. Klaus Bormann (Πρόξενος, μόνιμος Αναπληρωτής του γενικού Πρόξενου Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη) και ο οικοδεσπότης συνάδελφος κ. Αβραάμ Κοσμίδης (Μέλος του διοικητικού Συμβουλίου DAV Ελλάδος,  Rechtsanwalt και Δικηγόρος).

Ακολουθεί η δική μου εισαγωγική ομιλία με θέμα «Επαγγελματική κατάσταση των δικηγόρων στην Ελλάδα και ανάγκη αναθεώρησης».

 

`Αρτσι Μπούρτζι και λουλάς

Αδυνατούμε να αντιληφθούμε το λόγο και την ιδιότητα υπό την οποία οι εκπρόσωποι των δανειστών μας ενδιαφέρθηκαν να πληροφορηθούν στοιχεία για τον τρόπο λειτουργίας της Δικαιοσύνης … Η σημερινή εξέλιξη δεν μπορεί παρά να φέρνει στο μυαλό του κάθε πολίτη το μετεπαναστατικό παρελθόν της Ελλάδας και την εγκατάσταση από τις τότε μεγάλες δυνάμεις του Βαυαρού νομομαθούς Μάουρερ ως μέλους της Αντιβασιλείας … που έφτασε να υπογράψει … τη διαταγή σύλληψης του Κολοκοτρώνη».

Το σχόλιο αυτό για την επίσκεψη της τρόικας στο Πρωτοδικείο Αθηνών και τις συζητήσεις της με το Υπουργείο Δικαιοσύνης και εκπροσώπους των δικαστικών ενώσεων, αν δεν περνούσε απαρατήρητο, το πολύ πολύ θα απασχολούσε την «Ελληνοφρένεια» ή το «Ράδιο Αρβύλα». Δυστυχώς προέρχεται από τον κ. Γιάννη Αδαμόπουλο, Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων -άρα τα πράγματα σοβαρεύουν: λόγω της ιδιότητας του σχολιαστή (και της ανάρτησής του κειμένου στην επίσημη ιστοσελίδα του ΔΣΑ www.dsanet.gr ) η γραφικότητα, οι τζάμπα κορώνες εθνοπατριωτισμού και ο ανιστόρητος εξυπνακισμός κινδυνεύουν να χαρακτηρίσουν ολόκληρο το δικηγορικό κλάδο.

Γράφω, λοιπόν, στα σοβαρά πριν η σιωπή κι η ανοχή μάς γίνει βάρος στη συνείδηση:

1. `Ολοι γνωρίζουμε ότι για τη δημοσιονομική μας (και όχι μόνο) χρεοκοπία ευθύνεται σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό ο ιθαγενής τρόπος λειτουργίας της δικαιοσύνης. Μια άλλη δικαιοσύνη -λιγότερο διαπλεκόμενη, λιγότερο αυτιστιστική, λιγότερο ίδια δηλαδή με την υπόλοιπη Ελλάδα- θα ήταν ένας κάποιος φραγμός στο ξεχαρβάλωμα του κράτους και την καταρράκωση της κοινής λογικής. Συνεπώς όποιος ασχολείται με τη διάσωσή μας από τη χρεοκοπία (προς το παρόν αυτό με τη μεγαλύτερη συνέπεια το πράττουν οι δανειστές) οφείλει να ασχοληθεί και με τον τρόπο απονομής της δικαιοσύνης. `Ισως, μάλιστα, και να άργησε.

2. Είναι ευπρόσδεκτη κάθε προσπάθεια εξωτερικής αξιολόγησης των επιδόσεων της ελληνικής δικαιοσύνης, αφού η εσωτερική της αυτοαξιολόγηση (όπως αυτή εφαρμόζεται με την επιθεώρηση και τον πειθαρχικό έλεγχο των δικαστών) δεν έχει αποδώσει. `Οτι η εξωτερική αυτή αξιολόγηση είναι πλέον «αλλοδαπής» προέλευσης οφείλεται δυστυχώς στο ότι μας έχουν πάρει χαμπάρι διεθνώς. Ούτε κι αυτό είναι καινούργιο. Αρκεί να αναλογιστούμε πόσες φορές έχει εκτεθεί η ελληνική δικαιοσύνη από αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ενίοτε με διατυπώσεις επιεικώς εξευτελιστικές για τη νομολογία των ανώτατων δικαστηρίων μας).

3. Η δράση της τρόικας νομιμοποιείται θεσμικά από την εφαρμογή συγκεκριμένων διεθνών συνθηκών που η χώρα μας συνομολόγησε εδώ και πολλά πολλά χρόνια, αλλά και τη μακρόχρονη συμμετοχή της σε διεθνείς οργανισμούς. Όλα αυτά έγιναν σύμφωνα με όσα προβλέπει και επιτάσσει το Σύνταγμα για τη διεθνή δράση της χώρας. Γι` αυτό είναι πολύ κρύο το πολυφορεμένο εσχάτως αστειάκι που εμφανίζει την τρόικα ως νέα αντιβασιλεία.

4. Παρόλα αυτά γνωρίζουμε από το πρώτο έτος της νομικής ότι η Αντιβασιλεία έφτιαξε για το νεαρό κράτος ποινικό κώδικα, κώδικα πολιτικής δικονομίας και κώδικα ποινικής δικονομίας. Οι βασικές συλλήψεις των νομοθετημάτων αυτών επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας ως αναπόσπαστα τμήματα της κοινής ευρωπαϊκής νομικής παράδοσης. Επίσης, η Αντιβασιλεία συνέλλεξε με σεβασμό τα έθιμα του ελληνικού λαού ανάγοντάς τα σε πηγή του αστικού δικαίου μέχρι την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα. Εξίσου καλά γνωρίζουμε ότι σχεδόν όλες οι νομοθετικές τομές εδώ και χρόνια είναι διεθνούς και ευρωπαϊκής προέλευσης. `Αλλωστε ουδέποτε ενθουσιαζόμασταν με τον εγχώριο κακότεχνο νομοθετικό ακτιβισμό μιας ασύλληπτα βασανιστικής πολυνομίας.

5. Προσωπικά δεν γνωρίζω ποιοι, κατά τον κ. Πρόεδρο του ΔΣΑ, απειλούνται σήμερα με άδικες διώξεις. Μήπως ο Μάκης Ψωμιάδης; Μήπως οι δικαστές που τον δίκασαν έτσι ώστε να μην μπορεί να εκτελεστεί η ποινή της φυλάκισής του για μια ψιλοφοροδιαφυγή των 300.000 ευρώ; Μήπως ο Αντιπρόεδρός του ΔΣΑ που κατηγορείται για συμμετοχή σε στημένα ή μήπως ο αδερφός του Αντιπροέδρου, δηλαδή ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου που δουλειά του ήταν να εποπτεύει το ποδόσφαιρο του αδερφού του ώστε να μην υπάρχουν στημένα; Μήπως ο κ. Αγγελάρας του Ελεγκτικού Συνεδρίου που άφησε φέτος χωρίς σχολικά βιβλία τα παιδιά; Ας σοβαρευτούμε, κανείς δεν απειλείται. `Οσο ο κ. Πρόεδρος, ο Αντώνης, ο Χρύσανθος, ο Φαήλος, ο Θύμιος και τ` άλλα παιδιά αμύνονται του πάτριου εδάφους, καμιά τρόικα δεν θα γεμίσει το Μπούρτζι με νέους Κολοκοτρώνηδες.

 

ΔΕΘ 2011 – `Ενας πρώτος απολογισμός

Σταχυολογώ  χωρίς πρόλογο:

1. «Κοιτάω εδώ, στην αίθουσα, και βλέπω γύρω μου ανθρώπους της γενιάς μου. Ναι, προσφέραμε, αλλά είμαστε και μια γενιά που φόρτωσε στις επόμενες γενιές δυσβάσταχτα βάρη. Χρωστάμε στους νέους μια διαφορετική τύχη. Τους χρωστάμε πρώτα απ’ όλα το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους. Σήμερα, η δική μας γενιά εξακολουθεί να έχει τον πρώτο λόγο στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Πράγμα πρωτοφανές, όταν σε ολόκληρο τον κόσμο οι σημερινοί 30ρηδες και 40ρηδες έχουν αναλάβει εδώ και χρόνια την πρωτοκαθεδρία στην εξέλιξη των πραγμάτων. Καθήκον μας, λοιπόν, να δώσουμε στις γενιές που έρχονται το χώρο να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν. Να απελευθερώσουμε τις δικές τους δυνάμεις, που τις χρειαζόμαστε».

`Ισως αυτή ήταν η πιο ενδιαφέρουσα αποστροφή στο λόγο του πρωθυπουργού. `Αραγε ποιοι την προσυπογράφουν; Μήπως όσοι έχουν συμπληρώσει είκοσι χρόνια βουλευτικής θητείας;  Όσοι έκαναν πέντε φορές υπουργοί; `Οσοι κατά καιρούς ψήφισαν νόμους πρόωρης συνταξιοδότησης άλλων; `Η μήπως οι πάνω κάτω συνομήλικοί του δελφίνοι; Δεν θα στοιχημάτιζα οβεράκι…

2. Για πρώτη φορά η πολιτική ηγεσία αναγνώρισε ότι στα θέματα του ενδεχόμενου νέου εκθεσιακού κέντρου και της ανάπλασης του υφιστάμενου κεντρικός συνομιλητής της πολιτείας είναι ο Δήμος Θεσσαλονίκης, αφού γι` αυτά ο πρωθυπουργός συζήτησε μόνο με τον δήμαρχο, τις απόψεις του οποίου άκουσε με προσοχή, ενώ απέφυγε κάθε ενημέρωση από τις διοικήσεις των ΔΕΘ/ HELEXPO. Με τον πιο εύγλωττο τρόπο ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε τη θέση Σηφουνάκη, κατά την παρουσίαση τον περασμένο Απρίλιο του νέου ρυθμιστικού της Θεσσαλονίκης, για διάλογο με το δήμο και εξέταση
της εναλλακτικής προοπτικής των Λαχανόκηπων και έδειξε να μη συμμερίζεται την έκτοτε πολλάκις επαναλαμβανόμενη ακλόνητη βεβαιότητα του κ. Ξυνίδη για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ στη Σίνδο.

3. Για πρώτη φορά η γενική -κατ` όνομα δε και «διεθνής»- έκθεση του Σεπτεμβρίου αντιμετωπίστηκε από την πολιτική ηγεσία ως ένα επιχειρηματικά αδιάφορο γεγονός, αντιμετωπίστηκε δηλαδή στην πραγματική της διάσταση. Μετά την αποτροπή για υπέρογκη συμμετοχή του δημόσιου τομέα (που πρώτος την υιοθέτησε ο Δήμος Θεσσαλονίκης), ο πρωθυπουργός δεν παραβρέθηκε στον παγκόσμιας πρωτοτυπίας θρησκευτικό αγιασμό και δεν έκανε την καθιερωμένη βόλτα στα περίπτερα των υπουργείων, της αστυνομίας και της πυροσβεστικής. Η αντίστροφη μέτρηση για την κατάργηση της διοργάνωσης επιτέλους επιταχύνθηκε. Το πλασάρισμα της HELEXPO στην πρώτη θέση των ΔΕΚΟ της εργασιακής εφεδρείας απλώς επιβεβαιώνει το μοιραίο.

4. Ωστόσο, για άλλη μια φορά τα εγκαίνια της έκθεσης συνδυάστηκαν με χειροπιαστή εξαγγελία της οικονομικής πολιτικής. Αν και δυσάρεστη, η είδηση των νέων μέτρων βγήκε από το άτυπο υπουργικό συμβούλιο που συνεδρίασε αμέσως μετά την έναρξη της έκθεσης στη Θεσσαλονίκη και παρουσιάστηκε στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου, τη μόνη κατ` έτος τόσο ευρεία συνάντηση του πρωθυπουργού με τα ΜΜΕ όλης της χώρας. `Αλλωστε, κάπου εδώ, χωρίς γενική έκθεση, πρέπει να αναζητήσουμε τη μελλοντική σεπτεμβριανή ατζέντα της Θεσσαλονίκης: έναρξη της διαβούλευσης ενόψει νέου προϋπολογισμού με ένα μεγάλο διεθνές οικονομικό συνέδριο (η Ελλάδα της κρίσης θα είναι για αρκετό καιρό ακόμη ελκυστική για κάτι τέτοιο…) κι από κοντά μια φρέσκια κλαδική διοργάνωση στον τομέα της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας. Λέμε τώρα…

 

Καπετάν Κεμάλ – μια παλιά σημείωση με αφορμή το θάνατό του

Διάβασα την είδηση* για το θάνατο του Καπετάν Κεμάλ και ξανάπιασα τη μισοτελειωμένη σημείωση που είχα κρατήσει όταν είδα το ντοκιμαντέρ για τη ζωή του («Καπετάν Κεμάλ», σκηνοθεσία Κυριακή Μάλαμα, σενάριο Φανή Τουπαλγίκη).

Μιλώντας στην κάμερα ο Κεμάλ σε κάποια αποστροφή του λόγου του αναφέρεται στην πολυεθνικότητα της αντάρτικης ομάδας που διοικούσε (`Ελληνες, Πομάκοι, Τούρκοι, Βλάχοι και Ρομά μαζί) κι εξιστορεί μ` έναν πολύ ζεστό χαμόγελο τα πειράγματα που αντάλλαζαν μεταξύ τους οι συμπολεμιστές. `Ενας `Ελληνας αντάρτης τού λέει ότι γι` αυτόν δεν τέλειωσε ακόμη η τουρκοκρατία, αφού βρίσκεται υπό τις διαταγές Τούρκου καπετάνιου. Μετά αν και τραγουδάνε μαζί για την Κόκκινη Μηλιά, ο Κεμάλ τον απειλεί ότι θα πάθει ό,τι παθαίναν κάποτε οι ραγιάδες. Η διήγησή του τελειώνει με ό,τι πιο εύστοχο (το παραθέτω όπως το θμάμαι): «τα καλαμπούρια χρειάζονται δημοκρατία κι εμείς τότε είχαμε δημοκρατία –γι` αυτό ανεχόμασταν τα πειράγματα».

`Ερχομαι στο σήμερα. Τι συμπέρασμα άραγε μπορεί να βγάλει κανείς για τη δημοκρατία μας με «μονάδα μέτρησης» την κατανόηση ή, έστω, την ανοχή στο χιούμορ;

—-

* “ Την τελευταία του πνοή άφησε ο Τούρκος μαρξιστής πολιτικός και διανοούμενος Μιχρί Μπελί, γνωστός ως Καπετάν Κεμάλ. Γεννημένος το 1915 στη Συληβρία της Ανατολικής Θράκης, ο Μιχρί Μπελί πολέμησε στο πλάι των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού στη διάρκεια του Εμφυλίου. Από εθνικιστής και εχθρός των Ελλήνων στην περίοδο του ελληνοτουρκικού πολέμου (1919-1922), άρχισε να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά με την επίσκεψή του στην Ελλάδα, το 1930, ως μέλος μιας ομάδας Τούρκων, στην τότε προσπάθεια Βενιζέλου και Ατατούρκ για σύσφιγξη των ελληνοτουρικών σχέσεων.

Στη συνέχεια ταξίδεψε για σπουδές στην Αμερική και κατά την περίοδο του κραχ στρατεύτηκε στο αμερικανικό κομμουνιστικό κόμμα. Εγκαταλείποντας την Αμερική, ο Μπελί πέρασε, το 1947, παράνομα στη Θράκη, μέσω Σόφιας, για να ενταχθεί στον Δημοκρατικό Στρατό. Ανέλαβε την αρχηγεία ενός τάγματος 500 ανταρτών (Μουσουλμάνων, Πομάκων και Ελλήνων). Μέχρι το 1949, ο Καπετάν Κεμάλ πολεμούσε και διηύθυνε την κομμουνιστική εφημερίδα «Αγώνας» στην τουρκική γλώσσα.

Επέστρεψε στην Τουρκία και φυλακίστηκε, ενώ αργότερα αυτοεξορίστηκε μέχρι που πριν από μερικά χρόνια επέστρεψε ελεύθερος πια, στη χώρα του. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη.” (Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 17.8.2011 -περισσότερα http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=302175)

 

Τομή “γόρδιου δεσμού” στο ελληνικό πανεπιστήμιο

Στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (14.8.2011) δημοσιεύεται η παρακάτω απάντησή μου σε ερώτημα της δημοσιογράφου Ευτυχίας Βατάλη για το σκεπτικό της συνυπογραφής με το Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη του κειμένου του για την υποστήριξη του μεταρρυθμιστικού νομοσχεδίου για την ανώτατη εκπαίδευση:  

“Οι σημερινοί 45άρηδες είμαστε παιδιά του νόμου πλαίσιου. Στο πανεπιστήμιό του οφείλουμε τη στέρεη και αδογμάτιστη επιστημονική μας συγκρότηση και την προσήλωσή μας στις αξίες της δημοκρατίας και της συμμετοχής. Ωστόσο, τώρα που πέρασαν τα καλύτερά μας χρόνια, πρέπει με λύπη να συμφωνήσουμε ότι έχει εξαντληθεί προ πολλού η δυναμική εκείνης της μεταρρύθμισης. Το πανεπιστήμιό μας γέρασε και κλείστηκε στον εαυτό του. Ποιος, για παράδειγμα, δεν βλέπει τους συνομήλικούς μας πανεπιστημιακούς -αντίθετα με τους 45άρηδες της δεκαετίας του `80- να ερευνούν και να διδάσκουν στις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες εγκλωβισμού σε νέες ιεραρχίες και ατελείωτες διαδικασίες λεπτών ισορροπιών; Ποιος δεν βλέπει μια ακατανόητη δυσκινησία σε κάθε απόπειρα συνέργειας με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα; Με κάθε ρίσκο η τομή του γόρδιου δεσμού στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι πλέον αναγκαία. Από τη δική μου σκοπιά, μαζί με πολλά άλλα, περιμένω να απελευθερώσει τον ανεκμετάλλευτο πλούτο της νεότερης γενιάς που επιμένει να το υπηρετεί με ανιδιοτέλεια και όραμα.”

Το κείμενο της στήριξης έχει ως εξής:

“Η Θεσσαλονίκη δεν θα γίνει ποτέ η πόλη των ανοιχτών οριζόντων και της επιτυχούς διασύνδεσης – πολιτιστικής, οικονομικής, πνευματικής – με το διεθνές γίγνεσθαι εάν δεν αναμορφωθεί η τριτοβάθμια παιδεία και, ειδικά για την πόλη μας, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Θεσσαλονίκης.Για αυτό το λόγο οι υπογράφοντες αυτού του κειμένου υποστηρίζουν τις βασικές αρχές του νομοσχέδιου που πρόσφατα κατέθεσε το Υπουργείο Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης για την μεταρρύθμιση των ΑΕΙ.Tα σημεία του νομοσχεδίου που θεωρούμε καθοριστικής όσο και θετικής σημασίας είναι (α) ο αποκλεισμός των κομματικών νεολαιών από την διακυβέρνηση του πανεπιστημίου (β) η συμμετοχή στο Δ.Σ. των ΑΕΙ επιφανών προσωπικοτήτων της πόλης, και όχι μόνο, πρόβλεψη που εκτιμούμε ότι και θα αναζωογονήσει την παράδοση της πόλης μας για δημιουργική συμμετοχή στην παιδεία και θα μπολιάσει την ηγεσία των ανώτατων εκπαιδευτικών μας ιδρυμάτων με την ευρύτερη προοπτική της πόλης της Θεσσαλονίκης (γ) η δυνατότητα ίδρυσης επώνυμων εδρών από χορηγούς, που θα λειτουργήσει προσθετικά στην ικανότητα των ιδρυμάτων της πόλης μας για ερευνητική αριστεία και καινοτομία (δ) το μέτρο της επιλογής πρυτάνεων και κοσμητόρων μέσα από διεθνείς προσκλήσεις ενδιαφέροντος που δύναται να προσελκύσει στην πόλη μας διεθνούς βεληνεκούς προσωπικότητες της Ελληνικής πανεπιστημιακής διασποράς (ε) η δέσμη μέτρων που αφορούν την διεθνοποίηση των ΑΕΙ, μια που η διεθνοποίηση των υπηρεσιών παιδείας συνιστά βασικό πυλώνα της στρατηγικής εξωστρέφειας και ανάδειξης της Θεσσαλονίκης.Σίγουρα το νομοσχέδιο δεν είναι τέλειο, προσφέρει όμως, σε αντιδιαστολή με την σημερινή στασιμότητα, την προοπτική της δυναμικής εξέλιξης. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η πόλη και η κοινωνία της Θεσσαλονίκης μπορεί τόσο να αποκομίσει μέγιστες ωφέλειες, όσο και να συμβάλλει αποφασιστικά, σε αυτή την δυναμική εξέλιξη των πανεπιστημιακών μας ιδρυμάτων.”

 

Στη διεύθυνση που ακολουθεί μπορείτε να δείτε ποιοι και ποιες συνυπογράφουν http://bit.ly/pTOD2q Στο ίδιο φύλλο του Αγγελιοφόρου της Κυριακής δημοσιεύεται εκτενές σχόλιο στην πρωτοβουλία Μπουτάρη του Γιάννη Παντή, Αντιπρύτανη ΑΠΘ. Δυστυχώς δεν το βρήκα κάπου αναρτημένο για να παραθέσω παραπομπή.

 

(* η φωτογραφία της παλιάς Φιλοσοφικής βρίσκεται στο μπλογκ ΦΩΤΟΜΕΡΕΣ http://arcphotodays.blogspot.com/ )  

 

Μνήμη Γιάννη Μανωλεδάκη. Αντί αποχαιρετισμού

Το έργο του Γιάννη Μανωλεδάκη “Γενική θεωρία του Ποινικού Δικαίου”, που ξεκίνησε να εκδίδεται το 1976 και ολοκληρώθηκε στην πρώτη του μορφή το 1980, προκάλεσε τη σφοδρότατη αντίδραση του τότε επιστημονικού κατεστημένου. Η αντίδραση αυτή εκδηλώθηκε δημόσια με το άρθρο του καθηγητή Νίκου Ανδρουλάκη ”Επιστήμη” και μεταφυσική στο Ποινικό Δίκαιο, που δημοσιεύτηκε το 1980 στα Ποινικά Χρονικά (σ. 385 -τότε διευθύντρια του περιοδικού ήταν η `Αννα Ψαρούδα-Μπενάκη και συνεκδότης ο ίδιος ο Ανδρουλάκης). Ο Ανδρουλάκης αποδίδει στο Μανωλεδάκη “επιστημονική μισαλλοδοξία και φανατισμό”. Ακολουθεί στο ίδιο περιοδικό (σ. 497) η απάντηση Μανωλεδάκη με τίτλο Η διαλεκτική στο Ποινικό Δίκαιο, στην οποία η κριτική Ανδρουλάκη χαρακτηρίζεται “λιβελογράφημα”. Ο διάλογος συνεχίζεται με το κείμενο του Ανδρουλάκη Το τέλος μιας “θεωρίας” (σ. 507), στο οποίο ο Μανωλεδάκης κοσμείται με ”κακώς εννούμενο επιστημονικό επαρχιωτισμό” και για “ανεπαρκή γερμανικά”.

Πάντα με ενθουσιάζει από την τελική απάντηση του Γιάννη Μανωλεδάκη Το τέλος μιας “κριτικής” (σ. 638) το χωρίο που αναφέρεται στη γλωσσική επάρκεια. Γράφει, λοιπόν:

Η πολύ κομψή, αλήθεια, διατύπωση της υπόνοιας του κ. Ανδρουλάκη για την ανεπάρκειά μου στη γερμανική γλώσσα με αναγκάζει δυστυχώς να του υποδείξω πως, πριν εκφράσει τη δική του υπόνοια για μένα, θα έπρεπε να είχε μερικές ανησυχίες για τη δική του επάρκεια στη μητρική μας γλώσσα και να ρωτούσε κάποιον που ξέρει. `Ετσι, δεν θα έγραφε   ε π- α ν ε ι λ η μ μ έ ν α   το καμιά (στη δημοτική) με δύο μ, το κι “κι`”, τη διαλεκτική “διαλεχτική”, την ιδιοκτησία “ιδιοχτησία” (σαν να προέρχεται από το χτίζω!) κ.ά. ούτε θα χρησιμοποιούσε ανύπαρκτες στα ελληνικά λέξεις όπως λ.χ. “κρυπτικό” ή εκφράσεις όπως “σπουδαιοφανές δήθεν”. `Ολοι μας, βέβαια, εκτός από τους φιλολόγους, έχουμε ελλείψεις ακόμα και στη μητρική μας γλώσσα. Αλλά όταν αυτό συμβαίνει, δεν “νομιμοποιούμαστε”, νομίζω, ασχολούμενοι με την επάρκεια των άλλων στις ξένες γλώσσες.

Σήμερα αποχαιρετούμε το Γιάννη Μανωλεδάκη. Στους άπειρους λόγους να τον θυμόμαστε, ας μην παραγνωρίσουμε ιδίως όσους προδίδει το παραπάνω απόσπασμα.

 

Το νέο κυβερνητικό σχήμα. Η θεσμική παράμετρος

Το SPNews έδωσε το βήμα σε ανθρώπους της πόλης να σχολιάσουν το νέο κυβερνητικό σχήμα, λίγες ώρες πριν την παροχή ή όχι ψήφου εμπιστοσύνης από το ελληνικό κοινοβούλιο.

Παραθέτω το δικό μου σχόλιο* εντός του ορίου των 100 λέξεων  που τέθηκε από τη σύνταξη:

“Η νέα κυβέρνηση διαθέτει τη μέγιστη δυνατή συστράτευση των επιμέρους δυνάμεων που συναπαρτίζουν ένα μεγάλο πολυσυλλεκτικό κόμμα εξουσίας. Θεσμικά αποτελεί προϊόν μίας σαφούς πολιτικής συμφωνίας που προέκυψε -για πρώτη φορά στο πεδίο συγκρότησης κυβερνητικού σχήματος- μετά από συλλογικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες που αφίστανται από το γνωστό μεταπολιτευτικό πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο άσκησης πολιτικής. `Αλλο της χαρακτηριστικό είναι η απουσία εμφανούς κινήτρου υπονόμευσης εκ των έσω, καθώς κάθε προσωπική αστοχία θα χρεώνεται συλλογικά. Επομένως, το νέο κυβερνητικό σχήμα θα επιτύχει αν συνειδητοποιήσει κάθε συνιστώσα του ότι δεν «παίζει» με αντίπαλο το διπλανό της εαυτό, αλλά ότι «πολεμά» με μόνο στόχο την αποτελεσματικότητα, που δεν μπορεί πλέον να προκύπτει μέσα από αναχρονιστικούς συμβιβασμούς.”

*για τα σχόλια των λοιπών συμπολιτών http://www.spnews.gr/index.php/interviews/39-synenteyxeis/9748-anasximatismos