euroELECTΗ τρέχουσα προεκλογική περίοδος ανέδειξε για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική εποχή το φόβο της αποχής ως ουσιώδη παράγοντα της πολιτικής σκηνής. Η ελληνική αποχή δεν δείχνει να αποτελεί την τοπική εκδοχή της γενικευμένης αδιαφορίας για το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα. Εκφράζει μάλλον τη δυσαρέσκεια για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, ενώ συγχρόνως αποτυπώνει και μία διάχυτη αναποφασιστικότητα των πολιτών ως προς τις τελικές τους επιλογές για την ημεδαπή διακυβέρνηση.

`Οποιος κι αν είναι ο επιμέρους λόγος της, η Ευρωπαϊκή `Ενωση οφείλει να αντιμετωπίσει την αποχή από την ευρωκάλπη με ισχυρά θεσμικά αντίδοτα. Δεν αρκεί ούτε η επίκληση των στιβαρών δυτικοευρωαπαϊκών παραδόσεων ούτε η δίψα για δημοκρατία των νέων κρατών μελών. Πρωτίστως χρειάζεται μια θεσμική επιβράβευση της συμμετοχής που θα συνεπάγεται την ανάδειξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως του προνομιακού χώρου εκπροσώπησης των πολιτών που επιθυμούν, μέσα από συγκλίσεις και αντιπαραθέσεις, να υποδεικνύουν οι ίδιοι την ταχύτητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η σκέψη είναι απλή. Σήμερα, η σύνθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προκύπτει από έναν σταθερό αριθμό εδρών ανά κράτος μέλος που ακολουθεί το πληθυσμιακό κριτήριο. `Ετσι, με βάση τον πληθυσμό τους, σε σύνολο 736 ευρωβουλευτών η Γερμανία π.χ. διαθέτει 99, η Ελλάδα 22, η Κύπρος 6 κοκ. `Ισως είναι η ώρα να προταθεί ως εναλλακτικό κριτήριο για την κατανομή των εδρών μεταξύ των κρατών, όχι πλέον ο πληθυσμός τους, αλλά ο αριθμός των πολιτών τους που θα συμμετέχει στην εκλογική διαδικασία. Με την τεχνική αυτή, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ο αριθμός των ευρωβουλευτών κάθε κράτους θα κυμαίνεται, καθώς οι έδρες θα κατανέμονται στα κράτη μέλη με τον τύπο της απλής αναλογικής. Αυτός ο τύπος θα αποδίδει σε κάθε κράτος μέλος ένα ποσοστό επί των 736 εδρών, απολύτως ανάλογο με το ποσοστό των ψηφοφόρων του επί του συνόλου των ευρωπαίων ψηφοφόρων.

Η θεσμική ενίσχυση της συμμετοχής έχει μία ακόμη συνέπεια. Με τα σημερινά δεδομένα τόσο η αποχή των ευρωσκεπτικιστών όσο και η αποχή για λόγους εσωτερικής διαμαρτυρίας τιμωρούν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς αφαιρώντας τους κύρος και νομιμοποίηση. Αφήνουν, όμως, ανέπαφες τις εθνικές πολιτικές που αναπτύσσονται εντός της Ευρωπαϊκής `Ενωσης. Επιβραβεύοντας τη συμμετοχή η εθνική εσωστρέφεια υφίσταται ως τιμωρία τουλάχιστον μια μερική απώλεια δυνάμεων στους συσχετισμούς του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Για αρχή είναι καλά.

Advertisements