thessaloniki_map_cropΠαρακολούθησα χθες με μεγάλη αμηχανία  τη «σύσκεψη» φορέων που συγκάλεσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης για το θέμα της ανέγερσης νέου δικαστικού μεγάρου σε χώρο του λιμανιού. Επί της ουσίας, η όλη ιστορία έχει καταντήσει κάτι μεταξύ γραφικού και βαρετού.

Με δυο λόγια: Το 2005 ο πρωθυπουργός εξήγγειλε το έργο στα εγκαίνια της ΔΕΘ. Την επόμενη χρονιά, επί υπουργίας Παπαληγούρα, παρουσιάστηκαν σε πανηγυρική εκδήλωση στα γραφεία του ΟΛΘ οι μακέτες του νέου κτιρίου, στο οποίο, υποτίθεται, ότι θα μεταφέρονταν το Ειρηνοδικείο και το Πταισματοδικείο. Το 2007 υπογράφηκε βαρύγδουπη προγραμματική σύμβαση μεταξύ ΟΛΘ, ΤΑΧΔΙΚ και Θέμιδας Κατασκευαστικής, που επέλυε (τρομάρα τους) τα διαδικαστικά και ιδιοκτησιακά θέματα της ανέγερσης. Λίγο πριν τις εκλογές του 2007 ο νέος υπουργός δικαιοσύνης Σ. Χατζηγάκης εξήγγειλε ξανά το έργο και ανακοίνωσε ότι θα μεταφερθούν οι υπηρεσίες του Εφετείου και της Εισαγγελίας Εφετών. Το 2008 το ΥΠΕΧΩΔΕ συνεπικουρούμενο από το ΤΕΕ/ΤΚΜ ανακοίνωσε τη ματαίωση του έργου γιατί δεν είναι συμβατό με την υποθαλάσσια. Το 2009, ο νυν υπουργός Ν. Δένδιας φέρεται να έχει δηλώσει ότι το ξανασκέφτεται (εξού η κινητικότης και η σύσκεψη).

Στη σύσκεψη, λοιπόν, για το τόσο ζωτικής σημασίας θέμα, από τη μια, ο ημέτερος δικηγορικός σύλλογος δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή ούτε του ΟΛΘ ούτε του Οργανισμού Ρυθμιστικού ούτε του ΤΕΕ, αλλά ούτε και του Εφετείου, του Πρωτοδικείου, του Ειρηνοδικείου και του Πταισματοδικείου Θεσσαλονίκης. Απούσα ήταν και η `Ενωση Δικαστών και Εισαγγελέων, ενώ δεν εμφανίστηκε κανένας σχεδόν βουλευτής Θεσσαλονίκης.

Από την άλλη, οι εκπρόσωποι της Θέμιδας Κατασκευαστικής (Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος) που μίλησαν ως «εισηγητές», μοιάζαν από άλλο ανέκδοτο. Χωρίς καμία ενημέρωση για την πρόοδο ή μη της υποθαλάσσιας, χωρίς καμία εξήγηση για τη μη εκτέλεση (αλλά και για τη μη καταγγελία) της προγραμματικής σύμβασης και χωρίς καμία ένδειξη ότι προϋπήρξε οποιαδήποτε επαφή τους με τον ΟΛΘ, ανέπτυξαν μια έκθεση ιδεών για τον τρόπο ανεύρεσης κατάλληλων χώρων, συμβούλευσαν τους φορείς να έχουν ομόνοια μεταξύ τους και δήλωσαν ότι σχεδόν αγνοούν το όλο θέμα, το οποίο εξετάζεται από την αρχή.

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η σεμνή, πλην αγωνιστική, τελετή. Την αμηχανία διαδέχτηκε η θλίψη: για την κυβερνητική πολιτική της ανευθυνότητας και της αποσπασματικότητας, για τη μιζέρια μιας πόλης που δεν μπορεί να σχεδιάσει και να υλοποιήσει την ανάπτυξή της και για το κύρος του δικηγορικού συνδικαλισμού που δεν καταφέρνει να εξασφαλίζει ούτε καν συνομιλητές για τη συζήτηση των προβλημάτων της δικαιοσύνης.

Στα σχόλια που συνοδεύουν την ανάρτηση δείτε δύο παλιότερα κείμενά μου για το ίδιο θέμα με τίτλο «Δύο έργα δύο» (ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 2/9/2008) και «Η Θέμις στο λιμάνι» (ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 14/10/2006)

Advertisements