b126088 … τις «Διαταραγμένες Ψυχές» της αγγλίδας Minette Walters (εκδόσεις ΠΟΛΙΣ). Σύγχρονο αστυνομικό μυθιστόρημα με θέμα την αναψηλάφηση μιας δικαστικής πλάνης και την εξιχνίαση ενός εγκλήματος του 1970. Στην αρχή μ` άρεσε, στη μέση με κούρασε και στο τέλος το πράγμα ήρθε στα ίσια του.

Κρατάω μια φράση από την αρχή: «ένα αδιάφορο δικαστικό σύστημα είναι ενδεικτικό μιας κουρασμένης δημοκρατίας». Μου αρέσει η απόδοση συναισθημάτων στους θεσμούς. Αδιαφορία και κούραση ως ποιοτικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας του βρετανικού πολιτεύματος τη δεκαετία του 70. Ενδιαφέρον.

Η ερώτηση για τα καθ` ημάς έρχεται αυτόματα. Από ποιο συναίσθημα κυριαρχείται το δικό μας δικαστικό σύστημα; `Οποιος το ζει από κοντά, απαντά αβίαστα: Από το φόβο. Το φόβο για το καινούργιο, για τον υπερπροϊστάμενο, για το λάθος, για τις προθεσμίες, για τις αδιευκρίνιστες συνέπειες αδιευκρίνιστων παραπτωμάτων. `Ενας παράλογος και διάχυτος φόβος που χαμηλώνει το ανάστημα της δικαιοσύνης, που αποστειρώνει το δίκαιο. Σαν να πρόκειται για το εργαλείο ενός χειρουργείου σε διαρκή αναμονή.

Και για τη δημοκρατία μας ο φόβος αυτός τι δείχνει; Το δίχως άλλο, ανασφάλεια και έλλειψη έμπνευσης.

Μεταγράφω, λοιπόν, τη φράση της Walters στα ελληνικά του 2009: «ένα φοβισμένο δικαστικό σύστημα είναι ενδεικτικό μιας ανασφαλούς και ανέμπνευστης δημοκρατίας». Ταιριάζει; Εμένα, πάντως, έτσι μου φαίνεται.

Advertisements