images (1) Ελληνοτουρκικά

Στα ελληνοτουρκικά η αντιπαράθεση Γ. Παπανδρέου – Κ. Καραμανλή στο μεταξύ τους dabate ήταν παραπάνω από διαφωτιστική. Ανέδειξε τη διαφορά μεταξύ της στρατηγικής του Ελσίνκι της τελευταίας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του βλέποντας και κάνοντας τακτικισμού (στην καλύτερη περίπτωση) της απερχόμενης κυβέρνησης.

Με δυο λόγια, η επιτυχία του Ελσίνκι συνίσταται στην ευρωπαϊκή παραδοχή ότι η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία δεν θα μπορούσε καν να αρχίσει αν προηγουμένως δεν είχε δρομολογηθεί δεσμευτική πορεία προόδου στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, όπως π.χ. με την παραπομπή διαφορών σε διεθνή δικαιοδοτικά όργανα. Με άλλη διατύπωση, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούσαν κατά το Ελσίνκι πεδίο προκαταρκτικής και αυτοτελούς αξιολόγησης από την Ευρωπαϊκή `Ενωση.

Η κυβέρνηση Καραμανλή αντίθετα, όταν βρέθηκε μπροστά στην έναρξη της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας, προτίμησε να συναινέσει στο ευρωπαϊκό της διαβατήριο χωρίς καμιά επιφύλαξη. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα το μόνο που απομένει στην ελληνική πλευρά ως μέσο της όποιας πίεσης προς την Τουρκία είναι η μίζερη εκδοχή της άσκησης βέτο κατά τα ενδιάμεσα στάδια αξιολόγησης της εναρμόνισής της προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Μόνο που τώρα για το βέτο της η ελληνική πλευρά δεν μπορεί πλέον να επικαλεστεί μία ευρωπαϊκή συμφωνία. `Ετσι, αν η Τουρκία πληρεί τα κριτήρια αξιολόγησης, η Ελλάδα, προβάλλοντας βέτο, θα δείχνει κακόπιστη, επειδή θα φαίνεται να διακόπτει τη διεύρυνση για ιδιοτελείς λόγους άσχετους με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές μιας υποψήφιας χώρας. Σ`αυτήν την περίπτωση, βέβαια, πρέπει πάντα να έχουμε υπόψη ότι το βέτο προϋποθέτει μια Ελλάδα και απόλυτα συνεπή στις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις και χωρίς εκκρεμή αιτήματα προς την `Ενωση, έτσι ώστε η άσκησή του να μην «παζαρεύεται». Καθένας αντιλαμβάνεται πόσο λυσιτελής είναι αυτή η εκδοχή για την έξοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων από το τέλμα και αν συνιστά αποτελεσματικό σχεδιασμό άσκησης της εξωτερικής πολιτικής.

(2) Το σχέδιο Ανάν

Η τοποθέτηση του Γιώργου Παπανδρέου για το σχέδιο Ανάν και το ελληνοκυπριακό δημοψήφισμα συνοψίστηκε στις φράσεις «είχα άποψη, πήρα σαφή θέση υπέρ και δεν μέτρησα το πολιτικό κόστος».

Διαφωνώ με την τελευταία. Στα «ευαίσθητα εθνικά θέματα» η σαφήνεια και η σταθερότητα δεν συνεπάγονται κόστος. Αποτελούν επένδυση, η οποία απλώς θέλει το χρόνο της για αποδώσει την υπεραξία της.

(3) Η ερώτηση της Παπαρήγα

Με αφορμή μία ανάρτησή μου στο twitter ο καλός blogger regimiento quinto σχολίασε:  «άστοχος ο συσχετισμός Παπαρήγα -Καρατζαφέρη κε συνάδελφε…  (λιγότερο άστοχος από την απάντηση Παπανδρέου βέβαια…) «.

Παραθέτω την απάντησή μου:

Αν και δεν συμφωνώ, σέβομαι το σχόλιό σου και σ` ευχαριστώ για την υποβολή του. Σου θυμίζω απλώς ότι η Παπαρήγα και ο Καρατζαφέρης ρώτησαν τον Παπανδρέου για το ίδιο θέμα, περίπου το ίδιο πράγμα. Ο λόγος του δικού μου σχόλιου στο twitter (επί λέξει: “Τα πράγματα με τ` όνομά τους: Η ερώτηση της Παπαρήγα στον Παπανδρέου έδειξε ότι το ΚΚΕ, αν θέλει, πάει άνετα χέρι-χέρι με Καρατζαφέρη) είναι η διαφωνία μου στη μονοσήμαντη ανάγνωση των θεμάτων της εξωτερικής πολιτικής της χώρας που θεωρεί πάντα δεδομένη την τουρκική προκλητικότητα και άλλο τόσο δεδομένη την ελληνική υποχωρητικότητα. Η ερώτηση της Παπαρήγα (θυμίζω: για τη δήθεν αδυναμία αντίδρασης της Ελλάδας στο ενδεχόμενο τουρκικών ερευνών στο Αιγαίο εξαιτίας του συμφώνου Σημίτη-Ντεμιρέλ) δείχνει αποδοχή αυτής της ανάγνωσης. Αν μη τι άλλο, στον Παπανδρέου οφείλεται η αναγνώριση ότι εργάστηκε για την αποκλιμάκωση της ελληνοτουρκικής έντασης και ότι πέτυχε ουσιαστική πρόοδο στις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας. Δεν ζητά κανείς από έναν αντίπαλο πολιτικό αρχηγό τη σχετική αναγνώριση, αλλά τουλάχιστον αξιώνει την μη συμπόρευση με ακραίους κύκλους που με κάθε τρόπο υπονομεύουν την πρόοδο αυτή. Προσωπικά, λοιπόν, επειδή δεν μπορώ να θεωρήσω ότι το ΚΚΕ έχει οποιοδήποτε λόγο για μια τέτοια (έστω χωρίς πρόθεση) συμπόρευση, βρήκα άστοχη την ερώτηση της Παπαρήγα. Και πάλι ειλικρινά σ` ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να “εξηγηθώ” ξεπερνώντας τα 140 χτυπήματα του twitter.

Advertisements