CB013126Η δέσμευση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου για αυτόματη χορήγηση ιθαγένειας σε κάθε παιδί που γεννιέται στην ελληνική επικράτεια συνιστά την πρώτη ρητή ένδειξη αποστασιοποίησης του ελληνικού κράτους από το «δίκαιο του αίματος» που συνέχει το εθνικό δίκαιο της ιθαγένειας. Με άλλη διατύπωση, η ελληνική πολιτεία δείχνει πλέον να μην αναγνωρίζει ως κυρίαρχο τρόπο απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας το δεσμό του αίματος, δηλαδή την καταγωγή από άλλο έλληνα πολίτη. Η τομή είναι μεγάλη. Θεμελιώνει έναν νέο πατριωτισμό βασισμένο στις καταστατικές αξίες του τόπου και την αλληλέγγυα προσπάθεια των συμπολιτών για την ευημερία του.

Η πρωθυπουργική δέσμευση ενώπιον του Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη αποτελεί το επιστέγασμα μίας σειράς μέτρων και εξαγγελιών που ξεκίνησαν με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και αναμένεται να υλοποιηθούν με συγκεκριμένα νομοθετικά μέτρα, έτσι ώστε να αρθεί το γρηγορότερο η αντίφαση ανάμεσα στο ισχύον αναχρονιστικό θεσμικό πλαίσιο και την εκφρασμένη πολιτική βούληση της κυβέρνησης. Θυμίζουμε ότι στις κυβερνητικές εξαγγελίες του Υπουργού Εσωτερικών περιλαμβάνονται η μη απέλαση των μεταναστών δεύτερης γενιάς, η χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας επίσης στους μετανάστες δεύτερης γενιάς, η ένταξη στο καθεστώς του «επί μακρόν διαμένοντος» των μεταναστών που συμπληρώνουν πέντε χρόνια διαμονής στη χώρα και το δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές. Μαζί με τις εξαγγελίες αυτές δεν πρέπει να υποτιμώνται οι πρωτοβουλίες του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη για τη στελέχωση των αστυνομικών τμημάτων με αλλοδαπούς διερμηνείς και ψυχολόγους και τη σύσταση γραφείου διερεύνησης περιστατικών αστυνομικής βίας, που στοχεύουν στην εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης και ασφάλειας προς τους αλλοδαπούς συμπολίτες.

Αν τα παραπάνω δείχνουν ότι με τους «εντός» πάμε καλά, δεν συμβαίνει το ίδιο με τους «εκτός», δηλαδή με τους μετανάστες που με κάθε μέσο καθημερινά προσεγγίζουν την ελληνική επικράτεια. Μπορεί το κλείσιμο του στρατοπέδου της Παγανής στη Μυτιλήνη να είναι δείγμα ανθρωπιάς, πλην όμως παραμένει βέβαιο ότι η χώρα δεν διαθέτει ούτε αξιόπιστο σύστημα εξέτασης των αιτημάτων για άσυλο ούτε αντιμετώπιση με όρους αξιοπρέπειας των «μετέωρων» ανθρώπων. Ελπίδα μικρή φαίνεται να γεννιέται από την αμφίθυμη στάση της Ευρωπαϊκής `Ενωσης, η οποία από τη μια αναγνωρίζει ως ευρωπαϊκή την ανάγκη για ένα αξιόπιστο σύστημα ασύλου στον ελληνικό χώρο, ενώ από την άλλη αρνείται την προκαταβολική χρηματοδότηση των πόρων για τη δημιουργία του. `Αρα, για την έλευση του πολυπόθητου κοινοτικού κονδυλίου μόνη λύση για την ελληνική πλευρά (γι` αυτό και η ελπίδα) είναι και πάλι μια γενναία θεσμική πρωτοβουλία. Τέτοια είναι, καταρχήν, η αφαίρεση της αρμοδιότητας εξέτασης των αιτημάτων για άσυλο από την αστυνομική αρχή και η απόδοσή της σε όργανα που θα διαθέτουν λειτουργική αυτονομία.

Με τούτα και με κείνα, λοιπόν, οι εξελίξεις στα θέματα της μετανάστευσης αναμένονται πυκνές και απαιτούν εγρήγορση για να επιτευχθεί η μετουσίωση των θετικών εξαγγελιών σε λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο.

Advertisements