Με τις καλυτερότερες ευχές μου για το “δέκα το καλό” μοιράζομαι μαζί σας το τελευταίο ποίημα της Μαρίας Τοπάλη (δημοσιεύτηκε στο 3ο τεύχος του Athens Review of Books) …

 

 

 

Φθορά, καρπός

Και βέβαια δεν.

Δεν είναι περιεχόμενο, η ποίηση, του βίου.

Είν` ένας τρόπος, ίσως, να βαδίζεις

(ν` αναπνέεις) με τη γλώσσα.

 

Η αγάπη είναι περιεχόμενο:

Αδειάζει, μεταγγίζεται, γεμίζει

το θερμόμετρο σαν πυρετός.

 

-Κι η ομορφιά;

«Η ομορφιά είναι τόπος. Πατρίδα των παραμυθιών μας.»

 

Δοκίμασε να τις τοποθετήσεις μες στο σώμα:

θα γίνει ολοκάθαρο σαν βότσαλο μετά την καταιγίδα.

 

Η ποίηση, στο στήθος και στα πέλματα.

Η αγάπη, στα αυτιά και στην κοιλιά.

Η ομορφιά στα μάτια, και στο δέρμα.

 

-Τα χέρια! Ξέχασες τα χέρια!

 

Τα χέρια είναι εαυτός

κατάδικός μας, σε χορό

διαρκώς μελλοντικό.

 

… δεν κρατιέμαι, όμως, και για λίγη κλασική αστυνομική λογοτεχνία. Γράφει, λοιπόν, ο Dashiell Hammett για το lawprofile της φυλής: “Από όλες τις εθνικότητες που τραβιούνται στα δικαστήρια, αυτοί που είναι πιο δύσκολο να καταδικαστούν είναι οι `Ελληνες. Ο `Ελληνας αρνιέται πεισματικά τα πάντα, άσχετα με το ακλόνητο των αποδείξεων που παρουσιάζεις, και τίποτε δεν εντυπωσιάζει περισσότερο τους ενόρκους από μία απόλυτη δήλωση ότι έτσι έχουν τα πράγματα, ανεξάρτητα από την αυθαιρεσία της δήλωσης, ή το ολοφάνερα παράλογο περιεχόμενό της, μπροστά σε πλήρως αντίθετα στοιχεία.”

(«Από τις αναμνήσεις ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ», 1923, σε μετάφραση Ανδρέα Αποστολίδη. Βρίσκεται σε επίμετρο στην «Κατάρα των Ντέην» των εκδόσεων ΑΓΡΑ )

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ