Griechenland EuroΟι εξελίξεις στην οικονομία δεν σηκώνουν ιδιαίτερο σχολιασμό. Το δύσκολο στοίχημα της αποφυγής επιπλέον -περιοριστικών του εισοδήματος- μέτρων ή της αύξησης των έμμεσων φόρων γίνεται ακόμη δυσκολότερο. `Οσο κι αν η στενή επαφή με το χάος που άφησε η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μας πείθει ότι η επιτυχία του προγράμματος σταθερότητας (… για ανάπτυξη άστο καλύτερα) εξαρτάται σε καθοριστικό βαθμό από την περιστολή άσκοπων και αντιπαραγωγικών κρατικών δαπανών, άλλο τόσο είναι προφανές ότι η χώρα δεν διαθέτει την απαραίτητη αξιοπιστία για να πείσει κι άλλους ότι ο στόχος αυτός είναι εφικτός. Με άλλα λόγια, στη δύσκολη εξίσωση που πρέπει να οδηγήσει σε μείωση του ελλείμματος κατά 4% μέσα στο 2010, ο «x» των κρατικών δαπανών για τους ξένους λύτες δεν είναι απλώς «άγνωστος» -είναι από ασυνάρτητος με λοιπά μεγέθη έως ανύπαρκτος στους υπολογισμούς. Αυτός είναι ο λόγος που οι εταίροι μας και υποψήφιοι εγγυητές μας προτάσσουν ως προαπαιτούμενο κάθε συζήτησης το απτό και μετρήσημο μέγεθος της περιστολής των μισθοδοτικών δαπανών του δημοσίου.

Ο άλλος λόγος -που δεν πρέπει να υποτιμάται- είναι η λογοδοσία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προς την εγχώριά τους κοινή γνώμη. Σ` αυτήν την κοινή γνώμη -ιδίως τη γερμανική- είναι διάχυτη η άποψη ότι στην Ελλάδα ζούμε με ευμάρεια μεγαλύτερη απ` όση αναλογεί ακόμη και σε «γερμανικά» εισοδήματα. `Αρα το τίμημα της εισοδηματικής περιστολής στην Ελλάδα δείχνει δίκαιο στα μάτια του ευρωπαίου συμπολίτη μας, ο οποίος καταρχήν δεν βρίσκει για ποιον λόγο καλείται να μας στηρίξει με το δικό του εισόδημα.

Μήπως σε αντίστιξη με αυτήν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη όφείλουμε κι εμείς να αναδείξουμε ως κρίσιμο παράγοντα επιτυχίας του προγράμματος σταθερότητας την ενεργό συμμετοχή του πολίτη στην κρατική προσπάθεια; Το «κίνημα των αποδείξεων» (όπως εύστοχα το αποκάλεσε ο Γιάννης Βούλγαρης στα ΝΕΑ το Σάββατο 6.2.2010 http://images.tanea.gr/AssetService//Image.ashx?t=2&pg=299529), το οποίο τους προσεχείς μήνες αναμφίβολα θα καταγράψει μια πρώτη αύξηση εσόδων του ΦΠΑ, δείχνει το δρόμο. Αν το μεταφέρουμε στο πεδίο των κρατικών δαπανών, η ιδέα είναι να δημιουργηθεί ένα «παρατηρητήριο κατά της δημόσιας σπατάλης», στο οποίο κάθε πολίτης θα μπορεί να απευθύνεται επισημαίνοντας κάθε άσκοπη εκροή δημόσιου χρήματος είτε αυτή έχει ως αιτία βαθιά παγιωμένες αντιλήψεις ή αμετακίνητες συνήθειες είτε αυτή οφείλεται σε μικρής ή μεγάλης κλίμακας διαφθορά και ιδιοτελή εκμετάλλευση της δημόσιας περιουσίας. Ο καθένας μας γνωρίζει πολλά παραδείγματα και η περιπτωσιολογία δεν έχει τέλος.

Τι χρειάζεται για να αναληφθεί η πρωτοβουλία; `Ενα σαφές κίνητρο, δηλαδή την πολιτική δέσμευση ότι για κάθε ευρώ σπατάλης, που η κοινωνία των πολιτών καταφέρνει να περιστείλει υπερβαίνοντας τους στόχους του προγράμματος σταθερότητας, θα αντιστοιχεί ισόποση αύξηση συγκεκριμένων κοινωνικών δαπανών. Το όφελος είναι βέβαιο και το κλίμα ευνοϊκό αν μπορεί κανείς να κρίνει από τη δημοσκοπικά θετική απήχηση των μέτρων που ήδη ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός. Το πρόγραμμα σταθερότητας για να εφαρμοστεί δεν χρειάζεται μόνο όσους ελέγχουν γραμμή γραμμή τον προϋπολογισμό. Χρειάζεται και όλους εμάς που τον διαβάζουμε πίσω από τις γραμμές του.

ΥΓ. Για τη γερμανική κοινή γνώμη στο θέμα μας και τη σχέση οικονομικής διάσωσης και παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας αξίζει να διαβαστεί το προφητικό άρθρο της ZEIT στις 14.1.2010 με τον εύγλωττο τίτλο «τσουρουφλισμένοι στη Μεσόγειο» http://www.zeit.de/2010/03/Staatspleite?page=4

Advertisements