Η Athens Voice (τ. 326/2.12.2010) αναζήτησε τη «ΘεSOULνίκη» γράφοντας «Η ψυχή της Θεσσαλονίκης είναι οι ιστορίες των ανθρώπων της. Και το αντίστροφο. Ζητήσαμε από 30 πρωταγωνιστές του θεσσαλονικιώτικου urban living να μας διηγηθούν μια δική τους ιστορία». Ιδού η ημετέρα:

«Ζηλεύω τις EXPO, τις μεγάλες παγκόσμιες εκθέσεις που διοργανώνει κάθε πέντε χρόνια σε διαφορετική πόλη το Γραφείο Διεθνών Εκθέσεων (ΒΙΕ). Η διαδικασία ανάθεσης, η διοργάνωση και η έκτασή τους είναι ανάλογες μιας Ολυμπιάδας. Είχα την τύχη να βρεθώ φέτος στην EXPO της Σαγκάης, που ήταν αφιερωμένη στη ζωή στην πόλη. Εντυπωσιάστηκα από την επισκεψιμότητα και τη δίψα του κοινού να γνωρίσει τον πολιτισμό του άλλου. Πιο πολύ όμως εντυπωσιάστηκα από το συναγωνισμό και τη συμπληρωματικότητα των κρατικών συμμετοχών. Με κοινό παρονομαστή τη νέα τεχνολογία, την πράσινη ευαισθησία και τη συνείδηση ότι αγορά και πολιτισμός είναι ένα ενιαίο εθνικό προϊόν δημιουργήθηκε μία απίστευτα πολύχρωμη και αισιόδοξη επιτομή της παγκόσμιας επικράτειας. Από την άλλη, πάλι, πρότυπο και έκπληξη είναι για μένα η αμερικάνικη έκθεση LEGALTECH για τις τεχνολογίες διαχείρισης και ανάπτυξης δικηγορικών γραφείων και μονάδων παροχής νομικών υπηρεσιών, που γίνεται κάθε χρόνο τον Ιανουάριο στη Νέα Υόρκη. Αφού και οι δικηγόροι έχουμε την έκθεσή μας, τότε δεν μένει κανείς εκτός εκθεσιακής αγοράς. Πόσο μάλλον που ολόκληρη η έκθεση εμφανίζεται ολοζώντανη στον υπολογιστή μας στη virtual εκδοχή της περί τον Ιούλιο.   
Η ΔΕΘ οφείλει, λοιπόν, να χαράξει με τις μελέτες που προκήρυξε τον “οδικό χάρτη” για τη μετεγκατάσταση του εκθεσιακού κέντρου στα δυτικά, έτσι ώστε –επιτέλους– να μάθουμε τι θα απαιτηθεί σε χρήμα, χρόνο και υποδομές για το όλο εγχείρημα. Παράλληλα, οφείλει να ανοίξει το δημόσιο διάλογο για την ανάπλαση του ακινήτου στο κέντρο της πόλης, έτσι ώστε να εκπληρωθεί η ισχυρή οικολογική προσδοκία των πολιτών της Θεσσαλονίκης. Στο μεταξύ, όμως, δεν πρέπει να μένει με σταυρωμένα χέρια. Ο πλούτος της μεγάλης δημόσιας υποδομής, που διαθέτουν και διαχειρίζονται οι εθνικοί εκθεσιακοί φορείς ΔΕΘ και HELEXPO, οφείλει να αποτελέσει μοχλό οικονομικής ανάπτυξης. Και όχι μόνο: οι ανεκμετάλλευτοι εκθεσιακοί χώροι, τα μόνιμα περίπτερα φορέων του δημόσιου τομέα, οι ευρύχωρες ελεύθερες εκτάσεις, τα συνεδριακά κέντρα, η ραδιοφωνική συχνότητα, τα κτίρια-σύμβολα της πόλης, όπως ο πύργος του ΟΤΕ και το Παλαί ντε Σπορ, το Ινστιτούτο Εκθεσιακών Ερευνών, τα αρχεία, η φιλοξενία του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης είναι αφορμές πειραματισμού για τις χρήσεις του αύριο και την επιλογή των επιχειρηματικών δράσεων που θα εξασφαλίσουν την οικονομική βιωσιμότητα και την αειφορία της πιο μεγαλόπνοης αστικής παρέμβασης στον ελληνικό χώρο.
Μαζί μ’ αυτά υπάρχει και η εθνική σκηνή της Αθήνας, αλλά και η “περιοδεία” στην περιφέρεια. Για τη ΔΕΘ ως εθνικό εκθεσιακό φορέα υπάρχει ρόλος τόσο για τον εξορθολογισμό της εκθεσιακής αγοράς όσο και για τη στήριξη των κατά τόπους περιφερειακών γεγονότων. Από την άλλη, το πρώτο βήμα στην παγκόσμια σκηνή πρέπει προς το παρόν να είναι στέρεο και μετρημένο. Εφικτός στόχος είναι με τις κατάλληλες συνεργασίες να συνδράμουμε τις εθνικές –κρατικές και ιδιωτικές– συμμετοχές σε διεθνείς εκθέσεις του εξωτερικού χρησιμοποιώντας τη διάχυτη νοημοσύνη ως αιχμή της εκθεσιακής τεχνολογίας. Η επιτυχία τέτοιων πειραματισμών είναι η βάση για μια διεθνή επιχειρηματική δράση».

Αναζητήστε (http://bit.ly/hUOpus) και τις υπόλοιπες ιστορίες (… άλλωστε είναι πολύ καλύτερες) -τι να λέμε: Γιάννης Μπουτάρης, otinanai productions, Γιάννης Νάστας (Xaxakes), Γιάννης Ρήγας, Τζένη Καϊπη, Γιάννης Αγγελάκας, Αντώνης Κανάκης, Jena Theo, Διογένης Δασκάλου, Σπύρος Πέγκας, Γιώργος Μαυρίδης, `Αννα Γερμανού, Sleepin Pillow, Γιάννης Πατέλιας, Σταύρος Κόλκας, Scootboy & K, Νίκος Κρυωνίδης, Θανάσης Γεωργίου, Σταύρος Κωνσταντινίδης, Alicia, Κώστας Τερζόπουλος, Νίκος Καρατζάς, Σοφία Νικολαϊδου, Κοσμάς Ζαφειρίου, Χάρης Θεοφράστου, The Trouble, Σμαρώ Πλατιώτη, Αλέξανδρος Κωνσταντάρας, Γιώργος Αυγέρος