Προσέξτε τι νομοθετήθηκε μόλις (ισχύει από 2.2.2012) με το άρθρο 4 παρ.2 του ν. 4038/2012:

«Το Δημόσιο, οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δημοτικές κοινωφελείς επιχειρήσεις ή αμιγείς δημοτικές επιχειρήσεις που υπόκεινται στο Φόρο Προστιθέμενης Αξίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του Κώδικα ΦΠΑ (ν. 2859/2000, Α’ 248) και εφόσον αποδεδειγμένα δεν επέβαλαν ΦΠΑ κατά την είσπραξη των αμοιβών τους από τους αντισυμβαλλόμενους, δεν υποχρεούνται να αποδώσουν το Φόρο Προστιθέμενης Αξίας που αναλογεί στις υπηρεσίες που παρασχέθηκαν μέχρι 31.12.2011.
Πράξεις επιβολής Φόρου Προστιθέμενης Αξίας ή προστίμων που αφορούν στις παραπάνω υπηρεσίες και έχουν εκδοθεί για την ανωτέρω χρονική περίοδο, εφόσον δεν έχουν καταστεί με οποιονδήποτε τρόπο οριστικές μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος, παύουν να ισχύουν.
Ποσά που έχουν βεβαιωθεί βάσει πράξεων, που σύμφωνα με τα ανωτέρω παύουν να ισχύουν, διαγράφονται.»

Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο διαπίστωσε ότι κάποιοι φορείς, κυρίως δημοτικές επιχειρήσεις (ας πούμε, γυμναστήρια, γραφεία τελετών, ραδιοτηλεοπτικά μέσα κλπ), ενώ όφειλαν να συνεισπράττουν και ΦΠΑ για τις υπηρεσίες που προσέφεραν, δεν το έπραξαν -άγνωστο γιατί (από άγνοια, από αμέλεια, από πρόθεση αθέμιτου ανταγωνισμού;). Κι αφού το διαπίστωσε, αποφάσισε να χαρίσει τα ποσά που βεβαίωσε σε βάρος των επιχειρήσεων αυτών. Μαζί με το χάρισμα επέρχεται, φυσικά, και αμνήστευση κάθε προσωπικής (ποινικής τε και άλλης) ευθύνης των διοικούντων δημάρχων, δημοτικών συμβούλων, διευθυντών κλπ. Σωστά! τι φταίγαν όλοι αυτοί; απλώς διοικούσαν, διόριζαν, ξόδευαν, εξυπηρετούσαν, πληρώνονταν, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν όφειλαν έναντι όλων αυτών των υπηρεσιών τους να γνωρίζουν ό,τι όφειλε να γνωρίζει κάθε ιδιώτης επιχειρηματίας. Εννοείται, επίσης, ότι ούτε κανένας ιδιώτης επιχειρηματίας του ίδιου κλάδου δεν δικαιούται να πάρει πίσω τον ΦΠΑ που αυτός απέδωσε ούτε κανένας πελάτης του μπορεί να ζητήσει την επιστροφή του ΦΠΑ που πλήρωσε για όμοια υπηρεσία.