6--15-thumb-largeΑς εξετάσουμε τον πνιγμό του Μανιτάκη στη μια κουταλιά της ΔΗΜΑΡ. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κατοχυρώνει το δικαίωμα στη δίκαιη δίκη. Στοιχείο μιας τέτοιας δίκης είναι η εύλογη διάρκειά της, έτσι ώστε η εκκρεμοδικία να μην εξοντώνει το διάδικο. Δικαίωμα στην εύλογη διάρκεια της δίκης έχει και ο διάδικος εργοδότης και ο διάδικος εργαζόμενος. Στην εσωτερική έννομη τάξη απαγορεύεται η προσωρινή προστασία των ασφαλιστικών μέτρων να φτάνει σε πλήρη ικανοποίηση του δικαιώματος του αιτούντος διαδίκου. Από αυτά τα στοιχειώδη προκύπτει ότι μια εργατική διαφορά πρέπει να περατώνεται δικαστικά αμέσως και ότι δεν επιτρέπεται να παρατείνεται εσαεί μια εργασιακή σχέση με προσωρινές διαταγές και αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων.

Συγχρόνως, το Σύνταγμα προβλέπει τη διάκριση των εξουσιών και το δικαίωμα παροχής δικαστικής προστασίας. `Ετσι απαγορεύεται η νομοθετική ανατροπή δικαστικών αποφάσεων, ακόμη κι αν αυτές είναι προσωρινές διαταγές ή αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων. Και πάλι σε εφαρμογή της αξίωσης για εύλογη διάρκεια της δίκης και της απαγόρευσης πλήρους ικανοποίησης του δικαιώματος με ασφαλιστικά μέτρα, ο εργοδότης έχει το συνταγματικό δικαίωμα να επιδιώξει δικαστικά την ανάκλησή τους. `Αρα ο συνταγματολόγος Μανιτάκης, κι αν ακόμη διαπιστώνει καταστρατηγήσεις, δυσλειτουργίες και υπονόμευση της κυβερνητικής πολιτικής μέσω στρεψοδικιών, δεν είχε κανένα λόγο να πάει να πνιγεί, δηλαδή να εισηγηθεί νομοθετική παρέμβαση που φτάνει στην ανατροπή υφιστάμενων δικαστικών αποφάσεων. Αντίθετα ορθά προτείνει χρονικούς περιορισμούς στις σχετικές δίκες. Μόνο που κάνει τη μισή δουλειά γιατί δεν προτείνει να νομοθετηθεί ότι οι χρονικές προβλέψεις για σύντομο προσδιορισμό και σύντομη έκδοση αποφάσεων καταργούν κάθε αντίθετη πρόβλεψη των εσωτερικών κανονισμών των δικαστηρίων, μέσω των οποίων ο δικαστικός συνδικαλισμός ακυρώνει στην πράξη κάθε προσπάθεια επιτάχυνσης της απονομής της δικαιοσύνης.

Από την άλλη, ο εργατολόγος Ρουπακιώτης, πνιγμένος σε άλλα, πιάνεται από τα μαλλιά του. Στην τρικυμία του αταξίδευτου Μανιτάκη, κάνει πως δεν γνωρίζει ότι το δημόσιο, τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, οι ΟΤΑ και, κυρίως, οι κρατικές επιχειρήσεις, πλειστάκις αντιδικούν τύποις και χαλαρά με τους εργαζόμενούς τους νίπτοντας βολικά τας χείρας, όταν προσωρινές διαταγές και αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων διατηρούν αναλλοίωτο το προσωπικό τους. Με πρόσχημα μια δικαστική απόφαση που όλοι την εύχονται, το σύμπαν είναι ανακουφισμένο: Η κυβέρνηση έχει νομοθετήσει αλλαγή εργασιακών σχέσεων, τα συνδικάτα έχουν αντιδράσει, οι διοικήσεις έκαναν ό,τι μπορούσαν, οι εργαζόμενοι πλήρωσαν κάτι παραπάνω, οι δικηγόροι αμείφθηκαν και όλοι μαζί δηλώνουν τον ανυπόκριτο σεβασμό τους στην ελληνική δικαιοσύνη. Και όταν όλοι μαζί είναι τόσο ευτυχείς και σίγουροι ότι οι ίδιοι, πάντως, έπραξαν το καθήκον τους, γιατί οι δικαστές να κάνουν τον κακό; Μήπως, αν όχι όλοι, δεν έχουν κάποιοι κι απ` αυτούς (συνδικαλιστική) ψυχή και (εργασιακά) δικαιώματα;

Επιμύθιο: Στο beach bar και τις παραλίες σίγουρα περνούν οι θαλασσόλυκοι που προτιμούν χαζολογώντας να απολαύσουν το ποτό τους, από εκείνους που δοκιμάζουν το κύμα με μπρατσάκια.

αναρτήθηκε στο egnatiapost στις 28.4.2013 http://www.egnatiapost.gr/index.php/opinions/item/7514-ο-πνιγμός-του-μανιτάκη-στο-beach-bar