Aristeidis_Oikonomos_062Γύρω μας γράφονται και δημοσιεύονται άπειρα κείμενα κι είναι κρίμα όταν ανακαλύπτεις ένα διαμαντάκι να μην μοιράζεσαι την πληροφορία –ιδίως όταν η βιβλιογραφική παραπομπή σ` αυτό είναι ανύπαρκτη ακόμη και σε μηχανές ψηφιακής αναζήτησης. Τέτοιο διαμαντάκι είναι το κείμενο του φίλου Παναγιώτη Τσούκα, Πάρεδρου στο ΣτΕ, «ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ, Πολιτική και κοινωνική αμφισβήτηση – Λαϊκή συλλογική συνείδηση, αστικός εκσυγχρονισμός και εθνική ολοκλήρωση στη σκέψη και τη δράση ενός νομικού του ελληνικού 19ου αιώνα».
Πρόκειται για την πυκνή και βιβλιογραφικά απολύτως τεκμηριωμένη (ο μόχθος της δεν κρύβεται) 46σέλιδη συμβολή του Π. Τσούκα στον τιμητικό τόμο του Μαριάνου Καράση, καθηγητή του αστικού δικαίου στη νομική σχολή του ΑΠΘ, «Δίκαιο και θεωρία δικαίου» (εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα, 2014). Πραγματεύεται το δημόσιο βίο του άγνωστού μας Αριστείδη Οικονόμου (Καλάβρυτα 1835 – Αθήνα 1890), σημαντικού ωστόσο νομικού που διετέλεσε ανώτερος δικαστικός, καθηγητής πανεπιστημίου, βουλευτής και εκδότης του πρώτου ελληνικού επιστημονικού περιοδικού πολιτικής οικονομίας («Οικονομική Επιθεώρησις – Πολιτική Οικονομία, Δημοσιονομία, Καταστατική»).
Το κείμενο, με αφορμή τον αδικαίωτο εκσυγχρονιστή Αριστείδη Οικονόμο, εξελίσσεται σε μία πρόκληση αναζήτησης στο μακρινό, αλλά οικείο τελικά, 19ο αιώνα όλης της σύγχρονης παθογένειας του ελληνικού κράτους. Κατά τη γνώμη μου, αν συμπληρωθεί με μια μικρή εισαγωγή για το ιστορικό και θεσμικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο έδρασε ο ήρωάς του, καθώς και με ένα χρονολογικό πίνακα, αξίζει να γίνει προσιτό στο ευρύ κοινό με αυτοτελή έκδοσή του. Υπάρχει, άλλωστε, το λογοτεχνικό του ανάλογο «Θα υπογράφω Λουί» της Ρέας Γαλανάκη για τον Ανδρέα Ρηγόπουλο, συγκαιρινό και συντοπίτη πολιτικό του Αρ. Οικονόμου.
Για του λόγου το αληθές, δηλαδή για την αξία μίας αυτοτελούς έκδοσης, κλείνω με το εισαγωγικό δείγμα γραφής του Π. Τσούκα: «Συχνά η υστεροφημία δεν ακολουθεί μέχρι τέλους τη φήμη, ακόμη και τη μεγάλη και διαρκή. Αποχωρίζεται από αυτή, χαρίζεται σε άλλους για να τους μείνει λίγο-πολύ πιστή και να τους εγκαταλείψει οριστικά ή πρόσκαιρα για χάρη άλλων εκλεκτών της. Η υστεροφημία του Αρ. Οικονόμου δεν στάθηκε τόσο ανθεκτική στον χρόνο όσο ισχυρή ήταν η φήμη του».