1512798_778431438887385_5812943751335845546_n (αναρτήθηκε στο http://www.egnatiapost.gr)

Με ενοχλεί η εικόνα μιας πόλης που προγραμματίζεται κάθε Σεπτέμβρη. Που άρον άρον, στην εξεταστική των μετεξεταστέων, επιστρατεύει σκονάκια και παλιές σημειώσεις για να περάσει κι αυτή τη χρονιά. Γι` αυτό, το Σεπτέμβρη δεν ονειρεύομαι: ούτε μετρό, ούτε θαλάσσια συγκοινωνία, ούτε μητροπολιτικά πάρκα, ούτε αναπλάσεις. Δεν μου φταίνε τα έργα, τα σχέδια, τα κονδύλια, οι μελέτες. Μου φταίνε οι άνθρωποι που βαφτίζουν το σχεδιασμό (που δεν έχουν) «όραμα» και οι άνθρωποι που καταναλώνουν το όραμα χωρίς τη βοήθεια ενός στοιχειώδους ονειροκρίτη.
Προτιμώ να ονειρεύομαι τους ανθρώπους της πόλης μας και όχι τις υποδομές της δηλαδή την πόλη μας με τους ανθρώπους της αλλιώς. Με τους ανθρώπους της να γεφυρώνουν τα ρήγματα, να συγκρατούν τους αδύνατους από την απελπισία και το περιθώριο. Με τους ανθρώπους της να σκέφτονται και να δημιουργούν ελευθερωμένοι από τις στενές συντεταγμένες του εντόπιου επαγγελματικού πατριωτισμού και του άγονου καθωσπρεπισμού. Με τους ανθρώπους της να σταδιοδρομούν χωρίς να καταβάλλουν το κόστος της υποταγής σε όσους έχουν βάλει βιοποριστικό σκοπό της ζωής τους να μην αλλάξει τίποτα. Με τους ανθρώπους της να αμφισβητούν και να αμφιβάλλουν κάθε στιγμή για τους βολικούς μύθους και τις θεωρίες συνομωσίας, που καθηλώνουν την πόλη μας στη γραφικότητα και το ανέκδοτο. Με τους ανθρώπους της να φεύγουν και, όταν ξανάρχονται, να είμαστε εμείς οι άσωτοι γιατί εκείνοι μας φέρνουν το σιτευτό μόσχο.
Αυτά στο όνειρο. Κι όταν ξυπνώ; Όταν ξυπνώ, μετρώ και βλέπω ότι οι «αλλιώς» της πόλης δεν είμαστε λίγοι. Και τότε σπάω το κεφάλι να βρω τρόπο να το καταλάβουμε και να πράξουμε τα δέοντα. Κι αυτό είναι μια δουλειά που πρέπει να γίνεται το Σεπτέμβρη, όχι τον Οκτώβρη -γιατί τότε έχει πάλι γιορτές και παρελάσεις και να ξαναστριμωχνόμαστε.

10394804_4696675150990_346358961254218797_n