unnamed«Η δύναμη της πόλης. Οι 100 επιδραστικοί Θεσσαλονικείς»: αφιέρωμα του τρέχοντος GLOW (http://www.glow.gr/gr/art/11620/) σε σημαντικούς συμπολίτες. Μετά από πρόσκληση του δημοσιογράφου Κωστή Ζαφειράκη, είχα τη χαρά να γράψω για το καθηγητή μου Βασίλη Σκουρή.

Γνώρισα τον καθηγητή Βασίλη Σκουρή όταν ήμουν τεταρτοετής φοιτητής στη Νομική το 1987. Πήρα το θάρρος να τον συναντήσω για να ζητήσω τη γνώμη του για το πρόγραμμα φοιτητικών ανταλλαγών ERASMUS που μόλις είχε θεσμοθετηθεί από την τότε ΕΟΚ. Μιλώ για «θάρρος» γιατί είχε τη φήμη αυστηρού καθηγητή χωρίς πολύ συμπάθεια στο φοιτητικό συνδικαλισμό. Φοβόμουν, λοιπόν, την αντίδρασή του όταν θα του έλεγα ότι ο σκοπός της συνάντησής μας ήταν η βοήθειά του στη συγγραφή ενός άρθρου στο παρθενικό τεύχος της «Συναυτουργίας» (έτσι είχαμε ονομάσει το φοιτητικό μας περιοδικό). Χρειάστηκε λιγότερο από ένα λεπτό για νιώσω άνετα και να συνειδητοποιήσω τρία χαρακτηριστικά του που έκτοτε τα αναγνώριζα σε κάθε δημόσια ή ιδιωτική επαφή μας: απίστευτη ακρίβεια και απλότητα στη διατύπωση της επιστημονικής πληροφορίας και γνώμης, προσήλωση χωρίς κανένα δισταγμό στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και αναπάντεχο χιούμορ.

Στην πραγματικότητα, με αυτά τα συστατικά έχτισε τη δημόσια δράση του που πολύ γρήγορα ξεπέρασε τα όρια του πανεπιστήμιου και της πόλης μας. Μου έκανε πάντα εντύπωση πως αυτό το «άπλωμα» ερχόταν αβίαστα, σχεδόν ως αυτονόητη επιβεβαίωση κι επιβράβευση, χωρίς όμως ποτέ να αφήνει την αίσθηση του εφησυχασμού.

Άλλη τόση εντύπωση μου έκανε ο τρόπος που διατηρούσε την επαφή του με την πόλη μας και τους ανθρώπους της: πάντα με διάθεση ουσιαστικής και αθόρυβης προσφοράς (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η βοήθειά του στο Κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου) και αβίαστα, δηλαδή χωρίς τη γνωστή κολακεία στον επαρχιώτικο τοπικισμό ή την επιζήτηση του έπαινου. Γι` αυτό, προσωπικά κρατώ την πορεία του Βασίλη Σκουρή ως ένα ισχυρό αντίδοτο στην ενδημική μας γκρίνια και ένα ζωηρό βλέμμα από την Ευρώπη προς στην πόλη.