Δήμος Θεσσαλονίκης


13218001Το 2015 αφιερώθηκε στη μνήμη του Μανόλη Αναγνωστάκη με αφορμή τα δέκα χρόνια από το θάνατο του. Το αποχαιρετώ με ένα δικό μου κείμενο του 2005. Είχε δημοσιευτεί στη Μακεδονία στις 14.8.2005 με τον τίτλο «Σεμπρούν και Αναγνωστάκης».

Τον Αύγουστο, που «δεν υπάρχουν ειδήσεις», οι εφημερίδες συνηθίζουν να φιλοξενούν τις βιβλιοφιλικές προσεγγίσεις των συνεργατών τους. `Ετσι και οι σημερινές σκέψεις έχουν αφορμή το τελευταίο μυθιστόρημα του Χόρχε Σεμπρούν «Είκοσι χρόνια και μια μέρα». `Αθελα, η ανάγνωσή του οδήγησε στον Μανόλη Αναγνωστάκη και τα λόγια του, που -θέλοντας και μη- θυμηθήκαμε διαβάζοντας κι ακούγοντάς τα σε λογιών λογιών επικήδειους στην αρχή του καλοκαιριού. Οι δυο τους μοιάζουν να ζουν βίους εντυπωσιακά παράλληλους: είναι συνομήλικοι (ο ΧΣ γεννήθηκε το 1923, ο ΜΑ το 1925), συμμετέχουν στην αντιφασιστική πάλη, εντάσσονται αντίστοιχα στο ισπανικό και το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα, μοιράζονται από την ίδια μεριά την εμπειρία του εμφύλιου πολέμου και του αντιδικτατορικού αγώνα και, κυρίως, διατηρούν ανεξίτηλο αμφότεροι (αν και μη Εβραίοι) το σημάδι του ολοκαυτώματος και το βίωμα μιας απροσδόκητης επιβίωσης (από τον εγκλεισμό σε ναζιστικό στρατόπεδο ο πρώτος, από τη θανατική του καταδίκη στα εμφυλιακά χρόνια ο δεύτερος). Ο Σεμπρούν, μάλιστα, συχνά υπενθυμίζει ότι η απώλεια των Εβραίων της Θεσσαλονίκης (Εβραίων και του Αναγνωστάκη) είναι μια απώλεια του ισπανικού πολιτισμού. Το 1964 ο Σεμπρούν διαγράφεται από το ισπανικό ΚΚ. Την ίδια χρονιά ο Αναγνωστάκης (επίσης διαγραμμένος), χωρίς ποτέ να αποστασιοποιείται από την αριστερά, ενθαρρύνει την άτυπη «γραμμή» εκλογικής στήριξης της `Ενωσης Κέντρου στις άγονες για την αριστερά εκλογικές περιφέρειες. 

            Ο παράλληλος βίος διαρκεί μέχρι τα εξήντα τους. Ο Αναγνωστάκης σιωπά λογοτεχνικά το 1983 εκδίδοντας ιδιωτικά σε 100 αντίτυπα το «ΥΓ» του (είναι τόσο ολιγόλογες οι φράσεις του, που σήμερα θα τις κυκλοφορούσε με SMS) και πολιτικά ελάχιστα χρόνια μετά. Αντίθετα, ο Σεμπρούν δεν έχει σταματατήσει μέχρι σήμερα ούτε τη λογοτεχνία ούτε την πολιτική. Το τελευταίο του μυθιστόρημα είναι προπέρσινο, το 1988 έγινε υπουργός πολιτισμού της ισπανικής σοσιαλιστικής κυβέρνησης, ενώ φέτος τοποθετήθηκε μαχητικά υπέρ του Ευρωπαϊκού Συντάγματος στο πλευρό των Γάλλων υποστηρικτών του.

            Πολλοί μίλησαν με ηχηρό τρόπο για την σιωπή του Αναγνωστάκη ερμηνεύοντάς την ως «εύγλωττη» συνηγορία των σημερινών τους επιλογών. Λιγότεροι προσπάθησαν να την αποκωδικοποιήσουν. Συμμερίζομαι την άποψη ότι η σιωπή του Αναγνωστάκη αποτελεί αποστράτευση μετά το τέλος δύο σημαντικών αποστολών: αφενός, του ανανεωτικού εγχειρήματος του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος -εγχείρημα το οποίο, δικαιωμένο, απλώς έκλεισε τον κύκλο του μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού- και, αφετέρου, του εκδημοκρατισμού του ελληνικού πολιτικού συστήματος, ο οποίος αναμφίβολα ολοκληρώθηκε με τη μεταπολιτευτική δημοκρατία. Αντίθετα με τον Σεμπρούν, ο Αναγνωστάκης δεν στρατεύτηκε σε καμιά καινούργια αποστολή. Ούτε σ` αυτές κάποιων παλιών συντρόφων του, που τώρα μάχονται κατά της παγκοσμιοποίησης, υπέρ της ενότητας της αριστεράς κοκ. Το δικαίωμα στην αποστράτευση δεν ισοδυναμεί με ήττα, όπως πίστευε κάποτε η αριστερά. `Αλλωστε, και οι δύο αποστολές έληξαν με νικηφόρο αποτέλεσμα (κι αυτό λίγο δύσκολα το πιστεύει η αριστερά, η οποία επιδιώκει να συσπειρώνει δυνάμεις στη βάση των «αδικαίωτων αγώνων της»). Μόνη παράπλευρη (αλλά ευτυχώς βραχυπρόθεσμη) απώλεια, την οποία δεν θα υποστεί ο Σεμπρούν, είναι η αδυναμία διαχείρισης της επικήδειας διαδικασίας με σεβασμό σε όσα πράγματι σημαίνει η επιλογή της σιωπής και το χιούμορ που την ακολούθησε.

Advertisements

2074ab72c9a5cd64d4bb3a4738cdc7f7_LΟι εκδηλώσεις για την επέτειο των 70 χρόνων από την πρώτη αποστολή εβραίων συμπολιτών μας στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ολοκληρώθηκαν την Κυριακή με ομιλίες του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του προέδρου του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου Ronald Lauder στη συναγωγή της Θεσσαλονίκης.

Χωρίς περιστροφές, υποστηρίζω ότι η συμμετοχή του πρωθυπουργού στην κορυφαία αυτή αντιναζιστική εκδήλωση έδειξε ότι δεν διαθέτει αποφασιστικό φρόνημα απέναντι στο ρατσισμό και την ξενοφοβία που εξαπλώνονται ανησυχητικά στον κοινωνικό ιστό της χώρας και καταλαμβάνουν καίρια θέση στο πολιτικό της σύστημα. Εξηγούμαι:

Ο πρωθυπουργός προσήλθε στην εκδήλωση σημαντικά υπονομευμένος από τη συμπεριφορά μερίδας της ίδιας του της παράταξης, αφού λίγες μέρες πριν ο επικεφαλής του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας (ο γραμματέας της, βουλευτής Μιχάλης Κεφαλογιάννης) και ένας υπουργός του (ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης, παρακαλώ, Γιάννης Ιωαννίδης) καταψήφισαν την άρση ασυλίας του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Κασιδιάρη. Στην υπονόμευση αυτή ο πρωθυπουργός όχι μόνο δεν απάντησε, αλλά δεν φρόντισε να δείξει μια συμβολική έστω δυσαρέσκεια. Αντίθετα, δέχτηκε να τον συνοδεύει ο ίδιος ο Γιάννης Ιωαννίδης στη συναγωγή.

Πραγματικά, θα ήθελα να ήξερα τι σκέφτονταν οι δυο τους ακούγοντας τον πρόεδρο του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συμβουλίου να ζητά από το ελληνικό κοινοβούλιο μηδενική ανοχή στη Χρυσή Αυγή. Η συμβολική αστοχία δείχνει ακόμη μεγαλύτερη αν αναλογιστούμε ότι ο Γιάννης Ιωαννίδης είναι ταυτόχρονα, ως υφυπουργός Αθλητισμού, ο καθ’ ύλην αρμόδιος να αντιμετωπίσει φαινόμενα τύπου χαιρετισμού Κατίδη, που ατυχώς συνέπεσε κι αυτός με την εκδήλωση.

Στο ίδιο θέμα, δηλαδή την κοινοβουλευτική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, ο πρωθυπουργός εμφάνισε μηδενικά αντανακλαστικά, αφού στην ομιλία του αναφέρθηκε αποκλειστικά και μόνο στο ενδεχόμενο λήψης νομοθετικών μέτρων αντιμετώπισης του ρατσισμού. Προσεκτικοί παρατηρητές, και τέτοιοι υπήρχαν πολλοί στη συναγωγή, σχολίαζαν ότι συμπεριφορές όπως η ψήφος Κεφαλογιάννη και Ιωαννίδη δεν αντιμετωπίζονται νομοθετικά.

Ο πρωθυπουργός έδειξε να αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί στο -μη ιδιαίτερα φιλικό προς το εβραϊκό παρελθόν της Θεσσαλονίκης- τοπικό κομματικό του ακροατήριο για την παρουσία του στη συναγωγή (ας μην ξεχνάμε ότι ο μητροπολίτης Άνθιμος δεν χάνει την ευκαιρία να αποδίδει σε σιωνιστικούς κύκλους την «σκοπιανή» προπαγάνδα). Διαφορετικά, δεν εξηγούνται οι αμήχανοι υπαινιγμοί του στην ποντιακή ιστορία ως τρόπο υπενθύμισης στο εβραϊκό ακροατήριο ότι «κι εμείς ως Έλληνες τα ίδια δεινά έχουμε υποστεί».

Αυτοί, όμως, οι υπαινιγμοί μόνο αρνητικά λειτουργούν, αφού, πρώτον, δεν υπάρχει ιστορικά τίποτε ανάλογο του ολοκαυτώματος και, δεύτερον, μοιάζει να διαχωρίζει ένα ελληνικό «εμείς» από ένα εβραϊκό «εσείς». Επιπλέον, η πρωθυπουργική κορώνα περί του ελληνικού DNA που διαθέτει ισχυρό γονίδιο κατά του ρατσισμού, άθελά της εντάσσεται στη ρατσιστική θεωρία, αφού κάθε αναφορά σε εθνικό DNA και, ιδίως η σύνδεση ενός τέτοιου DNA με οποιαδήποτε καλή ή κακή ιδεολογία, είναι αυτόχρημα επιχείρημα υπέρ των ρατσιστικών απόψεων.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, τέλος, δεν εκπλήσσει η άρνηση του πρωθυπουργού να αναφερθεί θετικά, έστω και με γενικόλογη διατύπωση, στα αυτονόητα αιτήματα του δήμαρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, δηλαδή στην επιστροφή της ελληνικής ιθαγένειας στα θύματα του ολοκαυτώματος και τους απογόνους τους (πρόκειται για πολίτες που συνδέονται με δεσμούς αίματος με το ελληνικό κράτος και, άρα, δικαιούνται ως Έλληνες την ελληνική ιθαγένεια), στην ενίσχυση των εβραϊκών σπουδών στο ΑΠΘ (κάτι που βίαια διέκοψε η δικτατορία του Μεταξά) και στην επιστροφή στην Ελλάδα από τη Μόσχα των αρχείων της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. Η άρνηση αυτή του πρωθυπουργού μόνο ως δυσανεξία στο διαφορετικό μπορεί να ερμηνευτεί. Συγχρόνως, όμως, καθιστά, ως ανέξοδη, ελάχιστα πειστική την υπόλοιπη αντιρατσιστική του έκθεση ιδεών.

Κλείνω με την αισιόδοξη πλευρά: Η παρουσία του πρωθυπουργού στη συναγωγή (για πρώτη φορά, όπως σημείωσε ο Ντέιβιντ Σαλτιέλ, πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης) παραμένει ένα ισχυρό και ανεξίτηλο μήνυμα ανεκτικότητας και ιστορικής δικαίωσης. Απομένει να εξοπλιστεί με ισχυρή πολιτική βούληση, απαλλαγμένη από τα εθνικόφρονα βαρίδια του παρελθόντος, ώστε έμπρακτα να διορθωθούν οι αστοχίες που επισημάνθηκαν.

Δημοσιεύτηκε στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα http://www.egnatiapost.gr στις 19.3.2013
http://www.egnatiapost.gr/index.php/opinions/item/4823-σαμαράς-μεταξύ-εβραίων-και-ιωαννίδη

papageorgopoulos1Από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της ΑΥΓΗΣ τέθηκε ο εξής προβληματισμός:
«Η καταδίκη των τριών του Δήμου Θεσσαλονίκης σε ισόβια προξένησε μεγάλη συζήτηση, εγείροντας έναν γενικότερο νομικό και πολιτικό προβληματισμό. Σε αδρές γραμμές, η μία άποψη, στάθηκε στην ικανοποίηση ενός αισθήματος δικαίου και την απόδοση δικαιοσύνης, που στηρίζει τους θεσμούς, σε αντίθεση με την ατιμωρησία που τρέφει λογικές αυτοδικίας και την ακροδεξιά. Η αντίθετη άποψη στάθηκε στον εξοντωτικό χαρακτήρα της ποινής, στο ότι οι καταδικασθέντες λειτουργούν σαν εξιλαστήρια θύματα, καθώς και στο ότι μια νοοτροπία εξόντωσης και εκδικητικότητας οδηγεί σε επικίνδυνες λογικές για τη δημοκρατία. Απευθυνθήκαμε λοιπόν σε δύο φίλους, έγκριτους νομικούς, ζητώντας την άποψή τους.»

Ακολουθεί η δική μου απάντηση (http://enthemata.wordpress.com/2013/03/10/giannis-k/) που δημοσιεύτηκε στις 10.3.2013:
«Κανένας δεν θεωρείται ένοχος μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο και το αντίθετο θεωρείται ότι έχει αποδειχθεί όταν ο «κανένας» καταδικάζεται αμετάκλητα. Μέχρι την αμετάκλητη κρίση, δηλαδή μέχρι την απόφαση του Αρείου Πάγου, μπορεί να μην είμαστε σίγουροι για τον ένοχο, γνωρίζουμε όμως, κατά κανόνα, ποιο είναι το έγκλημα. Στην υπόθεση Παπαγεωργόπουλου το έγκλημα είναι η μεγαλύτερη σε μέγεθος (17 εκατομμύρια ευρώ) και χρονική διάρκεια (επί 12 χρόνια) υπεξαίρεση στην ιστορία του ελληνικού κράτους και το αντικείμενο της υπεξαίρεσης είναι τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων (δηλαδή λεφτά που λείπουν από συντάξεις και υγειονομικές παροχές) που μέχρι την καταβολή τους στα ταμεία βρίσκονταν σε χέρια προσώπων που υπηρετούσαν ή διοικούσαν το Δήμο Θεσσαλονίκης. Δεν χρειάζεται επιχειρηματολογία για την πολιτική διάσταση μιας τέτοιας υπεξαίρεσης: στην πραγματικότητα συνιστά μια εκτροπή από τη δημοκρατική ομαλότητα. Οι δημοκρατικοί θεσμοί αυταπόδεικτα υπονομεύονται όταν δεν μπορούν να υπερασπιστούν τα δημόσια αγαθά.
Το πρώτο ερώτημα είναι αν ορθά ο νόμος προβλέπει για μια τέτοια συμπεριφορά την ποινή των ισοβίων. Η απάντησή μου είναι κατηγορηματικά θετική επειδή (και για όσο διάστημα) η ελληνική νομοθεσία προβλέπει συγχρόνως ότι ποτέ η ισόβια καταδίκη δεν σημαίνει ότι ο καταδικασμένος θα μείνει στη φυλακή για όλη του ζωή. Η πρόβλεψη είναι ορθή γιατί έτσι το δικαιικό μας σύστημα δεν εξομοιώνει την ισόβια καταδίκη με τη θανατική ποινή, αφού αφήνει το περιθώριο επιβεβαίωσης της αποτελεσματικότητας του ποινικού σωφρονισμού. `Αρα στην περίπτωση Παπαγεωργόπουλου η ισόβια καταδίκη σημαίνει ότι το δικαστήριο έκρινε -εντός των προβλέψεων του νόμου- ότι ο κατηγορούμενος πρέπει να εκτίσει τη μεγαλύτερη δυνατή ποινή στέρησης της ελευθερίας του, η οποία όμως δεν ταυτίζεται με το σύνολο της ζωής του. Στο υποερώτημα αν το δικαστήριο ορθά δεν αναγνώρισε στους κατηγορούμενους το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, η νομική απάντηση είναι ότι το δικαστήριο και πάλι δεν κινήθηκε εκτός των νομοθετικών πλαισίων. `Οσο κι αν σοκάρει η σύγκριση, η επιχειρηματολογία για τον πρότερο έντιμο βίο του Παπαγεωργόπουλου δεν θα άφηνε κανένα περιθώριο μη αναγνώρισης του ίδιου ελαφρυντικού στους απριλιανούς στασιαστές.
Το δεύτερο ερώτημα είναι μοιραία επικοινωνιακού τύπου γιατί αφορά στο μήνυμα μιας τέτοιας καταδίκης. Η απάντηση δεν είναι εύκολη γιατί η μηντιακή ελαφρότητα νοθεύει τη συζήτηση. Σε μια δίκη, που κράτησε μήνες ολόκληρους, η προ της απόφασης δημοσιογραφική κάλυψη ήταν συγκριτικά ελάχιστη. `Αρα η τωρινή συζήτηση γίνεται αποκλειστικά με όρους θυμικού και πιθανολόγησης, αφού η κοινή γνώμη, αν και θα μπορούσε, έχει ελάχιστη ενημέρωση για το πραγματικό της υπόθεσης.
Ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζει ότι η συγκεκριμένη δικαστική σύνθεση έδειξε να συμμερίζεται το επικοινωνιακό ζήτημα που θα προκαλούσε με την κρίση της. Δεν είναι τυχαίο ότι ίσως για πρώτη φορά στα δικαστικά χρονικά απαγγέλθηκε μια απόφαση συνοδευμένη από πληρέστατη ανάγνωση (κράτησε σχεδόν δύο ώρες) της αιτιολογίας και του σκεπτικού της. Με τη στάση του αυτή το δικαστήριο υπενθύμισε ότι η αυστηρή τήρηση των («ξεχασμένων») υποχρεώσεων για δημοσιότητα της δίκης και αιτιολογία των δικαστικών κρίσεων δίνει στον πολίτη τη δυνατότητα να κρίνει επί της ουσίας τους κρίνοντες. Προσωπικά, έχοντας ακούσει την τεκμηρίωσή της, η κρίση της με πείθει.»

Η αντίθετη άποψη, που δημοσιεύτηκε στο ίδιο φύλλο, ανήκει στη φίλη συνάδελφο Αθηνών Κλειώ Παπαπαντολέων και μπορείτε να τη δείτε εδώ: http://enthemata.wordpress.com/2013/03/10/klio-3/

Σταχυολογώ  χωρίς πρόλογο:

1. «Κοιτάω εδώ, στην αίθουσα, και βλέπω γύρω μου ανθρώπους της γενιάς μου. Ναι, προσφέραμε, αλλά είμαστε και μια γενιά που φόρτωσε στις επόμενες γενιές δυσβάσταχτα βάρη. Χρωστάμε στους νέους μια διαφορετική τύχη. Τους χρωστάμε πρώτα απ’ όλα το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους. Σήμερα, η δική μας γενιά εξακολουθεί να έχει τον πρώτο λόγο στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Πράγμα πρωτοφανές, όταν σε ολόκληρο τον κόσμο οι σημερινοί 30ρηδες και 40ρηδες έχουν αναλάβει εδώ και χρόνια την πρωτοκαθεδρία στην εξέλιξη των πραγμάτων. Καθήκον μας, λοιπόν, να δώσουμε στις γενιές που έρχονται το χώρο να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν. Να απελευθερώσουμε τις δικές τους δυνάμεις, που τις χρειαζόμαστε».

`Ισως αυτή ήταν η πιο ενδιαφέρουσα αποστροφή στο λόγο του πρωθυπουργού. `Αραγε ποιοι την προσυπογράφουν; Μήπως όσοι έχουν συμπληρώσει είκοσι χρόνια βουλευτικής θητείας;  Όσοι έκαναν πέντε φορές υπουργοί; `Οσοι κατά καιρούς ψήφισαν νόμους πρόωρης συνταξιοδότησης άλλων; `Η μήπως οι πάνω κάτω συνομήλικοί του δελφίνοι; Δεν θα στοιχημάτιζα οβεράκι…

2. Για πρώτη φορά η πολιτική ηγεσία αναγνώρισε ότι στα θέματα του ενδεχόμενου νέου εκθεσιακού κέντρου και της ανάπλασης του υφιστάμενου κεντρικός συνομιλητής της πολιτείας είναι ο Δήμος Θεσσαλονίκης, αφού γι` αυτά ο πρωθυπουργός συζήτησε μόνο με τον δήμαρχο, τις απόψεις του οποίου άκουσε με προσοχή, ενώ απέφυγε κάθε ενημέρωση από τις διοικήσεις των ΔΕΘ/ HELEXPO. Με τον πιο εύγλωττο τρόπο ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε τη θέση Σηφουνάκη, κατά την παρουσίαση τον περασμένο Απρίλιο του νέου ρυθμιστικού της Θεσσαλονίκης, για διάλογο με το δήμο και εξέταση
της εναλλακτικής προοπτικής των Λαχανόκηπων και έδειξε να μη συμμερίζεται την έκτοτε πολλάκις επαναλαμβανόμενη ακλόνητη βεβαιότητα του κ. Ξυνίδη για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ στη Σίνδο.

3. Για πρώτη φορά η γενική -κατ` όνομα δε και «διεθνής»- έκθεση του Σεπτεμβρίου αντιμετωπίστηκε από την πολιτική ηγεσία ως ένα επιχειρηματικά αδιάφορο γεγονός, αντιμετωπίστηκε δηλαδή στην πραγματική της διάσταση. Μετά την αποτροπή για υπέρογκη συμμετοχή του δημόσιου τομέα (που πρώτος την υιοθέτησε ο Δήμος Θεσσαλονίκης), ο πρωθυπουργός δεν παραβρέθηκε στον παγκόσμιας πρωτοτυπίας θρησκευτικό αγιασμό και δεν έκανε την καθιερωμένη βόλτα στα περίπτερα των υπουργείων, της αστυνομίας και της πυροσβεστικής. Η αντίστροφη μέτρηση για την κατάργηση της διοργάνωσης επιτέλους επιταχύνθηκε. Το πλασάρισμα της HELEXPO στην πρώτη θέση των ΔΕΚΟ της εργασιακής εφεδρείας απλώς επιβεβαιώνει το μοιραίο.

4. Ωστόσο, για άλλη μια φορά τα εγκαίνια της έκθεσης συνδυάστηκαν με χειροπιαστή εξαγγελία της οικονομικής πολιτικής. Αν και δυσάρεστη, η είδηση των νέων μέτρων βγήκε από το άτυπο υπουργικό συμβούλιο που συνεδρίασε αμέσως μετά την έναρξη της έκθεσης στη Θεσσαλονίκη και παρουσιάστηκε στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου, τη μόνη κατ` έτος τόσο ευρεία συνάντηση του πρωθυπουργού με τα ΜΜΕ όλης της χώρας. `Αλλωστε, κάπου εδώ, χωρίς γενική έκθεση, πρέπει να αναζητήσουμε τη μελλοντική σεπτεμβριανή ατζέντα της Θεσσαλονίκης: έναρξη της διαβούλευσης ενόψει νέου προϋπολογισμού με ένα μεγάλο διεθνές οικονομικό συνέδριο (η Ελλάδα της κρίσης θα είναι για αρκετό καιρό ακόμη ελκυστική για κάτι τέτοιο…) κι από κοντά μια φρέσκια κλαδική διοργάνωση στον τομέα της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας. Λέμε τώρα…

Στον Αγγελιοφόρο της Κυριακής (14.8.2011) δημοσιεύεται η παρακάτω απάντησή μου σε ερώτημα της δημοσιογράφου Ευτυχίας Βατάλη για το σκεπτικό της συνυπογραφής με το Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη του κειμένου του για την υποστήριξη του μεταρρυθμιστικού νομοσχεδίου για την ανώτατη εκπαίδευση:  

«Οι σημερινοί 45άρηδες είμαστε παιδιά του νόμου πλαίσιου. Στο πανεπιστήμιό του οφείλουμε τη στέρεη και αδογμάτιστη επιστημονική μας συγκρότηση και την προσήλωσή μας στις αξίες της δημοκρατίας και της συμμετοχής. Ωστόσο, τώρα που πέρασαν τα καλύτερά μας χρόνια, πρέπει με λύπη να συμφωνήσουμε ότι έχει εξαντληθεί προ πολλού η δυναμική εκείνης της μεταρρύθμισης. Το πανεπιστήμιό μας γέρασε και κλείστηκε στον εαυτό του. Ποιος, για παράδειγμα, δεν βλέπει τους συνομήλικούς μας πανεπιστημιακούς -αντίθετα με τους 45άρηδες της δεκαετίας του `80- να ερευνούν και να διδάσκουν στις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες εγκλωβισμού σε νέες ιεραρχίες και ατελείωτες διαδικασίες λεπτών ισορροπιών; Ποιος δεν βλέπει μια ακατανόητη δυσκινησία σε κάθε απόπειρα συνέργειας με τα πανεπιστημιακά ιδρύματα; Με κάθε ρίσκο η τομή του γόρδιου δεσμού στο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι πλέον αναγκαία. Από τη δική μου σκοπιά, μαζί με πολλά άλλα, περιμένω να απελευθερώσει τον ανεκμετάλλευτο πλούτο της νεότερης γενιάς που επιμένει να το υπηρετεί με ανιδιοτέλεια και όραμα.»

Το κείμενο της στήριξης έχει ως εξής:

«Η Θεσσαλονίκη δεν θα γίνει ποτέ η πόλη των ανοιχτών οριζόντων και της επιτυχούς διασύνδεσης – πολιτιστικής, οικονομικής, πνευματικής – με το διεθνές γίγνεσθαι εάν δεν αναμορφωθεί η τριτοβάθμια παιδεία και, ειδικά για την πόλη μας, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Θεσσαλονίκης.Για αυτό το λόγο οι υπογράφοντες αυτού του κειμένου υποστηρίζουν τις βασικές αρχές του νομοσχέδιου που πρόσφατα κατέθεσε το Υπουργείο Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης για την μεταρρύθμιση των ΑΕΙ.Tα σημεία του νομοσχεδίου που θεωρούμε καθοριστικής όσο και θετικής σημασίας είναι (α) ο αποκλεισμός των κομματικών νεολαιών από την διακυβέρνηση του πανεπιστημίου (β) η συμμετοχή στο Δ.Σ. των ΑΕΙ επιφανών προσωπικοτήτων της πόλης, και όχι μόνο, πρόβλεψη που εκτιμούμε ότι και θα αναζωογονήσει την παράδοση της πόλης μας για δημιουργική συμμετοχή στην παιδεία και θα μπολιάσει την ηγεσία των ανώτατων εκπαιδευτικών μας ιδρυμάτων με την ευρύτερη προοπτική της πόλης της Θεσσαλονίκης (γ) η δυνατότητα ίδρυσης επώνυμων εδρών από χορηγούς, που θα λειτουργήσει προσθετικά στην ικανότητα των ιδρυμάτων της πόλης μας για ερευνητική αριστεία και καινοτομία (δ) το μέτρο της επιλογής πρυτάνεων και κοσμητόρων μέσα από διεθνείς προσκλήσεις ενδιαφέροντος που δύναται να προσελκύσει στην πόλη μας διεθνούς βεληνεκούς προσωπικότητες της Ελληνικής πανεπιστημιακής διασποράς (ε) η δέσμη μέτρων που αφορούν την διεθνοποίηση των ΑΕΙ, μια που η διεθνοποίηση των υπηρεσιών παιδείας συνιστά βασικό πυλώνα της στρατηγικής εξωστρέφειας και ανάδειξης της Θεσσαλονίκης.Σίγουρα το νομοσχέδιο δεν είναι τέλειο, προσφέρει όμως, σε αντιδιαστολή με την σημερινή στασιμότητα, την προοπτική της δυναμικής εξέλιξης. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η πόλη και η κοινωνία της Θεσσαλονίκης μπορεί τόσο να αποκομίσει μέγιστες ωφέλειες, όσο και να συμβάλλει αποφασιστικά, σε αυτή την δυναμική εξέλιξη των πανεπιστημιακών μας ιδρυμάτων.»
 
Στη διεύθυνση που ακολουθεί μπορείτε να δείτε ποιοι και ποιες συνυπογράφουν http://bit.ly/pTOD2q Στο ίδιο φύλλο του Αγγελιοφόρου της Κυριακής δημοσιεύεται εκτενές σχόλιο στην πρωτοβουλία Μπουτάρη του Γιάννη Παντή, Αντιπρύτανη ΑΠΘ. Δυστυχώς δεν το βρήκα κάπου αναρτημένο για να παραθέσω παραπομπή.
 
(* η φωτογραφία της παλιάς Φιλοσοφικής βρίσκεται στο μπλογκ ΦΩΤΟΜΕΡΕΣ http://arcphotodays.blogspot.com/ )  

Αναρτώ το δελτίο τύπου που διένειμα μετά την ανακοίνωση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Περιφεριακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, με το οποίο γνωστοποιήθηκε ότι ζητήθηκε η υποβολή της παραίτησής μου από τη θέση του Προέδρου της ΔΕΘ ΑΕ. Ακολουθεί το κείμενο που διανεμήθηκε από εμένα στους δημοσιογράφους κατά χθεσινή (20.4.2011) συνέντευξη τύπου που παραχώρησα για να εξηγήσω ποια γεγονότα προηγήθηκαν των εξελίξεων.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ

Με δελτίο τύπου του υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας  ανακοινώθηκε σήμερα η λήξη της θητείας μου στη θέση του προέδρου της ΔΕΘ ΑΕ.

Μου αποδίδεται δημόσια προσωπική αντιπαράθεση με στέλεχος της διοίκησης αντί της προσήλωσης στο έργο που μου ανατέθηκε. Από ό,τι φαίνεται έτσι εκλήφθηκε η συστηματική ενυπόγραφη και τεκμηριωμένη ενημέρωσή μου προς την πολιτική ηγεσία και μόνο για τις εστίες διαφθοράς, αδιαφάνειας και αναξιοκρατίας που εντόπισα στο εσωτερικό της εταιρίας. Κάθε άλλη συμπεριφορά από την πλευρά μου θα ήταν αναντίστοιχη στο καθήκον και τις προσδοκίες, που γεννούν η δύσκολη συγκυρία για τη χώρα και η κυβερνητική προσπάθεια για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Μοναδικό μου μέλημα ήταν η συμπόρευση της ΔΕΘ με τις ανάγκες και τις προσδοκίες της νέας εποχής για την πόλη μας. Με τη νέα δημοτική αρχή, το ΑΠΘ και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και, ιδίως, με τους φορείς της επιχειρηματικής κοινότητας της πόλης έχει ξεκινήσει ένας συστηματικός διάλογος για το πεδίο των συνεργειών και κυρίως για τις προοπτικές επιχειρηματικής ανάπτυξης της ΔΕΘ.

Η δημιουργική προοπτική αυτού του διαλόγου, καθώς και η αξίωση για διαφάνεια και αξιοκρατία στο εσωτερικό της εταιρίας, δυστυχώς υποσκάφθηκαν συστηματικά από συγκεκριμένη μερίδα του διοικητικού συμβουλίου.

Είναι αυτονόητη υποχρέωσή μου πλέον δημόσια να συζητήσω μαζί σας για καθετί που σχετίζεται με τις διοικητικές εξελίξεις στη ΔΕΘ και γι’ αυτό σας προσκαλώ αύριο Τετάρτη 20 Απριλίου 2011 και ώρα 12:00 σε συνέντευξη Τύπου στα γραφεία της ΔΕΘ.

__________________________________________________________________________

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΥΠΟΥ

1. Διαπλοκή με υποψήφια ανάδοχο εταιρία στο διαγωνισμό πρόσληψης συμβούλου για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ.

Λίγες μέρες μετά τη λήξη της προθεσμίας υποβολής φακέλων στο διαγωνισμό για την πρόσληψη τεχνικού συμβούλου για το έργο της μετεγκατάστασης αξίας 1,14 εκατομ. ευρώ,  η κόρη του κ. Μαυράκη προσλήφθηκε σε διαγωνιζόμενη εταιρία με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου. Στις 28 Φεβρουαρίου ενημέρωσα για το γεγονός με εμπιστευτική επιστολή την πολιτική ηγεσία. Προηγουμένως, είχα ενημερώσει επίσης αρμοδίως για συγκεκριμένες ενδείξεις για μεροληψία στον ίδιο διαγωνισμό. Η ενημέρωσή μου είχε ως αποτέλεσμα την εντολή για αναβολή του διαγωνισμού προκειμένου στην επιτροπή του να προστεθούν δύο πανεπιστημιακοί καθηγητές. Αφορμή για την παρέμβασή μου προς την πολιτική ηγεσία υπήρξε η ρητά διατυπωμένη πρόθεση του κ. Μαυράκη για ορισμό επιτροπής αποτελούμενης αποκλειστικά και μόνο από υπαλλήλους της ΔΕΘ.   

2. Ενσωμάτωση υπερωριών σε μισθό.

Έθεσα στο Δ.Σ. την παράνομη αύξηση κατά 1.700 ευρώ περίπου του μισθού του κ. Μαυράκη, ο οποίος αναλαμβάνοντας εκτελεστικό μέλος ενσωμάτωσε στον υπαλληλικό μισθό του τις υπερωρίες που διενεργούσε κάνοντας βάρδιες στο πάρκινγκ της Αγγελάκη. Το Δ.Σ. κατά πλειοψηφία απέρριψε την εισήγησή μου με το σκεπτικό «τόσα θέλουμε να του δίνουμε και καλά κάνουμε». Σας ενημερώνω ότι το θέμα απασχολεί μετά από αναφορά μου την Ειδική Γραμματεία ΔΕΚΟ. 

3. Χρήση υπηρεσιακού αυτοκινήτου ως ιδιωτικού.

Με έκπληξη διαπίστωσα ότι η υπηρεσιακή Mercedes της εταιρίας χρησιμοποιούνταν από τον κ. Μαυράκη ως ιδιωτικό του αυτοκίνητο. Θεωρώντας το παλιό, ο κ. Μαυράκης εισηγήθηκε την αγορά δύο καινούριων αυτοκινήτων. Μετά από δική μου έντονη αντίδραση ακυρώθηκε το σχέδιο για την αγορά τους και πωλήθηκαν τα δύο υπηρεσιακά αυτοκίνητα.

Μετά από τις παραπάνω εισηγήσεις μου το Δ.Σ. απεφάνθη ότι απαγορεύεται στον πρόεδρο να εισηγείται θέματα και ότι δεν πρόκειται να συζητά θέματα που εκείνος εισηγείται. Η προφανής αυτή παρανομία συμπληρώθηκε με την πρόσφατη απαίτηση μερίδας του Δ.Σ. να καταρτίζεται η ημερήσια διάταξη από το ίδιο το Συμβούλιο, παραβιάζοντας τη ρητή νομοθετική πρόβλεψη για την αρμοδιότητα του προέδρου να καταρτίζει την ημερήσια διάταξη των συνεδριάσεων του Δ.Σ.

4. Αντιδεοντολογική στελέχωση του ραδιοφώνου της ΔΕΘ.

Αντιμετώπισα την απαίτηση να ανατεθεί σε εταιρία ιδιοκτησίας Μιχάλη Αλεξανδρίδη, η παραγωγή ενημερωτικού προγράμματος για το ραδιοφωνικό σταθμό της ΔΕΘ. Διαφώνησα γιατί α) εκτίμησα ως ανεπίτρεπτη μία διπλοθεσία σε συνθήκες κρίσης του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, β) θεώρησα ότι ένα δημόσιο ραδιόφωνο πρέπει να κρατά ίσες αποστάσεις ανάμεσα στα δύο δημοσιογραφικά συγκροτήματα της πόλης και γ) έκρινα ότι δεν βοηθά τη δημόσια εικόνα της ΔΕΘ η πρόσληψη ενός επώνυμου κομματικού στελέχους. Δεν συνυπολόγισα ότι ένα μέλος του Δ.Σ. είναι κουμπάρος του και ότι τα περισσότερα μέλη του Δ.Σ. είχαν μακρά κομματική φιλία μαζί του. Το αποτέλεσμα ήταν μια συνεχής αρνητική δημοσιότητα από την εφημερίδα «Θεσσαλονίκη».

5. Ασφάλιση των μελών του Δ.Σ. για ζημιογόνες πράξεις τους (ασφάλιση αστικής ευθύνης).

Το Δ.Σ. κατά πλειοψηφία αποφάσισε να ασφαλίσει τα μέλη του για τη ζημία που θα μπορούσαν να προκαλέσουν στο ελληνικό δημόσιο και τρίτους από λανθασμένες ή παράνομες αποφάσεις τους. Με δική μου μειοψηφία το Δ.Σ. αποφάσισε την προκήρυξη σχετικού διαγωνισμού. Η ανάρτηση του διαγωνισμού στην ιστοσελίδα της ΔΕΘ προκάλεσε έντονη δημόσια κριτική από μέσα ενημέρωσης και την επίσημη αντίρρηση του πολυπληθέστερου από τα δύο σωματεία εργαζομένων στη ΔΕΘ. Το Δ.Σ. μετά από εισήγησή μου αναγκάστηκε να ανακαλέσει την απόφαση αυτή.

6. Πρόσληψη νομικού συμβούλου με απευθείας ανάθεση χωρίς διαγωνισμό.

Το Δ.Σ. αντιμετώπισε το θέμα πρόσληψης νομικού συμβούλου. Η πλειοψηφία του Δ.Σ., θέλοντας να προχωρήσει σε απευθείας ανάθεση σε συγκεκριμένη δικηγορική εταιρία με αμοιβή 4.000 ευρώ το μήνα, αμφισβήτησε την εισήγησή μου για την υποχρέωση διενέργειας δημόσιου διαγωνισμού από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και τον Δικηγορικό Σύλλογο. Δαπάνησε μάλιστα μερικές χιλιάδες ευρώ προκειμένου να λάβει πανεπιστημιακή γνωμοδότηση, η οποία έλεγε ακριβώς ό,τι εισηγήθηκα.

7. Δέσμευση του ταμειακού αποθέματος της ΔΕΘ.

Ο κ. Μαυράκης εισηγήθηκε τη δέσμευση σε ειδικό λογαριασμό ποσού που υπερβαίνει τα τρία εκατομμύρια ευρώ (δηλαδή σχεδόν του συνόλου των ταμειακών διαθεσίμων της ΔΕΘ) προκειμένου να μην μπορεί να αγγιχθεί από το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή το μέτοχο της ΔΕΘ. Πρόσχημα της δέσμευσης ήταν η εξασφάλιση της αποζημίωσης των εργαζομένων από ταυτόχρονη απόλυση όλου του προσωπικού. Διαφώνησα, πρώτον, γιατί θεώρησα ότι μία τέτοια κίνηση προϋποθέτει τη σύμφωνη γνώμη του υπουργού Οικονομικών, καθώς στερεί από τη ΔΕΘ κάθε δυνατότητα παραγωγικής επένδυσης των κεφαλαίων της και, δεύτερον, γιατί μια τέτοια κίνηση δίνει τη λανθασμένη εντύπωση ότι είναι πιθανή η μαζική απόλυση του συνόλου του προσωπικού.

8. Δαπάνη εκτιμητών ακίνητης περιουσίας.

Παρά τις αντιρρήσεις μου για το άσκοπο της δαπάνης, αλλά και την ύπαρξη χαμηλότερων προσφορών, το Δ.Σ. έδωσε 10.000 ευρώ για την εκτίμηση της μισθωτικής αξίας του εκθεσιακού κέντρου της ΔΕΘ. Η δαπάνη ήταν άσκοπη αφού το μίσθωμα του εκθεσιακού κέντρου προβλέπεται από υπάρχουσα σύμβαση με τη Helexpo, η οποία λήγει το 2014. Άλλωστε, στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει κανένα συγκριτικό στοιχείο που να δικαιολογεί εκτιμητική εργασία, αφού το εκθεσιακό κέντρο της ΔΕΘ είναι το μοναδικό στην πόλη.

9. Δαπάνη υπηρεσιών διοργάνωσης συνεδρίου ακίνητης περιουσίας.

Το Δ.Σ. αρνήθηκε να πάρει θέση στην απευθείας ανάθεση υπηρεσιών διοργάνωσης συνεδρίου με αμοιβή 8.000 ευρώ από τον κ. Μαυράκη σε ιδιωτική εταιρία. Κατά τη γνώμη μου, είναι παράδοξο για τη ΔΕΘ, η οποία διοργανώνει τα εγκαίνια της Γενικής Έκθεσης, να προσφεύγει σε εξωτερικούς συνεργάτες για τη διοργάνωση ενός μονοήμερου συνεδρίου της τάξης των 50 συνέδρων.

10. Δαπάνη υπηρεσιών προβολής της έκθεσης στην Κομοτηνή στο facebook και στο twitter.

Στην αντίληψή μου υπέπεσε ένας πρόχειρος «διαγωνισμός» με αντικείμενο την προβολή στο facebook και στο twitter της έκθεσης που διοργανώνει η ΔΕΘ στην Κομοτηνή, παρά το γεγονός ότι στο πρόσφατο παρελθόν τέτοιες εργασίες διεκπεραιώθηκαν με απόλυτη επιτυχία από το προσωπικό της εταιρίας. Ο «διαγωνισμός» προσέλκυσε τρεις πανομοιότυπες προσφορές με μειοδοτούσα την εταιρία συμφερόντων του κ. Δημήτρη Κατσαντώνη με το ποσό των 3.000 ευρώ. Όταν η υπηρεσία, παρά τις αντιρρήσεις της για τη σκοπιμότητα της συγκεκριμένης ανάθεσης, δέχτηκε συμφερότερη προσφορά, ο κ. Κατσαντώνης μείωσε κατά 50% τη δική του, αποστέλλοντας διορθωτική προσφορά με την ένδειξη «Ορθή επανάληψη». Η αλήθεια είναι ότι στην πραγματικότητα η εταιρία του κ. Κατσαντώνη επιμελήθηκε και κατασκεύασε ένα ανώνυμο blog για την προβολή των θέσεων του κ. Μαυράκη με τίτλο «Φίλοι ΔΕΘ».

Ακολουθεί η σχετική αποδελτίωση

ΤΑ ΝΕΑ: Ο κύκλος των χαµένων του opengov

ΤΟ ΕΘΝΟΣ: Κατήγγειλε ατασθαλίες. Τον έφαγαν

ΤΟ ΕΘΝΟΣ: «Κατηγορώ» με νέες αποκαλύψεις διαφθοράς

ΤΑ ΝΕΑ: Βαριές καταγγελίες για τη ΔΕΘ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Στα δικαστήρια η διαμάχη των πρώην στελεχών της ΔΕΘ

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ: Κωνσταντίνου: «Εστία διαφθοράς η ΔΕΘ»

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ: Τα σκάνδαλα της ΔΕΘ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΠΑΣΟΚ κατά ΠΑΣΟΚ στη ΔΕΘ

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: ΔΕΘ: Βαρύτατες αντεγκλήσεις μετά την «καρατόμηση»

ΤΟ ΒΗΜΑ: Θύελλα στη ΔΕΘ : Παραιτήθηκε μέλος του Δ.Σ.

Αναρτάται το απόσπασμα από τη χθεσική (12.4.2011) ομιλία του κ. Νίκου Σηφουνάνη, Αναπληρωτή Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, στο Ολύμπιον κατά την παρουσίαση του νέου Ρυθμιστικού Σχεδίου από τον Οργανισμό Θεσσαλονίκης (ΟΡΘΕ).

«Η μετεγκατάσταση της ΔΕΘ έχει μια προϊστορία. Στο παλιό Ρυθμιστικό Σχέδιο Θεσσαλονίκης (1985) γίνεται ήδη αναφορά στη μεταφορά της ΔΕΘ στη Σίνδο. Επί πέντε τουλάχιστον διαφορετικές κυβερνήσεις (Σημίτη, Καραμανλή, Παπανδρέου[1]) υπάρχει μια διαχρονική αποδοχή για τον προτεινόμενο χώρο. Επιπλέον, βρίσκεται σε εξέλιξη ο διαγωνισμός για την ανάδειξη Τεχνικού Συμβούλου, ο οποίος θα υποβάλει πρόταση σχετικά με τη χωροθέτηση και την ανάπτυξη των νέων εκθεσιακών υποδομών στη Σίνδο και την ανάπλαση των παλαιών εγκαταστάσεων στο κέντρο της πόλης. Εμείς, από την πλευρά μας, δεν απορρίπτουμε ασυζητητί καμία τεκμηριωμένη πρόταση θεσμικών φορέων αρκεί η πρόταση αυτή να είναι ώριμη και να συγκεντρώνει ευρεία αποδοχή.»


[1]               Τον Σεπτέμβριο του 2010, η Υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας & Ναυτιλίας, κα. Λ. Κατσέλη, υπέγραψε Μνημόνιο με το Δήμο Εχεδώρου (σημερινός Δήμος Δέλτα) για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ στη Σίνδο.

Επόμενη σελίδα: »